Już wiem gdzie wysyła wilcza kreska!

Jak zapewne większości z czytelników wiadomo, w ubiegły weekend odbył się największy w sezonie, a zarazem go kończący, turniej, czyli Wojna Światów. Pojechaliśmy z Azotkiem dobrze się bawić i w moim odczuciu źle nie było :)

Bawiliśmy się za pomocą:
Azotek: GUO,2x6 Fiendów, 2x5Płaszczek, 2xDP Nurgla, 2x5Plagów
Cebul: 5 jajek, 4xGrey hunters (2xflamer, 2xmelta), 5 guardów w tym jeden w termosce z cyclonem, 2 runepriestów (2xkreska, auto, chmurka).

Może zatem podtrzymując pewną tradycję:

Czwartek 25.03.2010
19.00 - Cebul dostaje wilczą kreską i ziemia rozstępuje mu się pod nogami. Wyposażony w buteleczkę z napisem "Drink Me" wybiegam z domu obładowany niczym rasowy wielbłąd. Zgodnie z instrukcjami kicam przez most, by znaleźć na jego końcu Króliczka, która mówi mi, że jestem potwornie spóźniony.
19.15 - Udaje mi się przekonać Króliczka, która nie ma ogonka, co budzi moje zaniepokojenie, iż szafa butów i ciuchów w zamian za kolejną wskazówkę jest wystarczającą ceną. Wyekwipowany w odpowiedni kawałek informacji biegnę dalej.
19.20 - Spotykam Królową Kier oraz jej Waleta, którzy chcą ściąć mi głowę za rzekome zeżarcie ich ciastek! Wiadomo przecież, że takie numery to tylko Emeryt, a i to nie zawsze. Dzięki gładkiej gadce +3 oraz szczeremu wyszczerzowi -1 udaje mi się wyłgać, następnie dokonuję questa polegającego na wypiciu 0,5l podejrzanego trunku procentowego duszkiem w miejscu publicznym. Królowa jest tak zachwycona, że daje mi kolejną wskazówkę i biegnę dalej.
19.25 - Wiedziony instynktem postanawiam odnaleźć Żaber-zwłoka (okazuje się, że mamy jednego w Krakowie!), a tam czeka już na mnie Koto-Nit! I to jaki! Kot ofiaruje mi za dobre kilka buziaków dwa serca (prezent pasujący bardziej do dark eldarów niż do kotków, ale ofiarowanemu koniowi...). Następnie Kot zmusza mnie do przebycia kolejnego kawałka drogi (tortury też się ładnie łączą z dark eldarami). Celem ostatecznym okazuje się być Katedra, wyśmienity pubik, w którym miałem kiedyś okazję pracować, a na miejscu czeka na mnie ekipa znajomych oraz masa życzeń urodzinowych :)
Późno w nocy - Miszczu, w akcie łaski Andzika, odwozi mnie z Koto-Nit do mieszkanka, gdzie szybko padamy na ryjki w celach śpiąco-chrapiąco-nieocenzurowanych :P

Piątek 26.03.2010
9.00 Barbarzyńska pora o której nie powinno się wstawać -  Zombie, sztuk dwie, zwlekają się z łóżek w celu transportu do łazienki, mycia, malowania, czesania, pudrowania nosków, jedzenia śniadania, pakowania betów...
10.30 - Jesteśmy gotowi do wyjazdu, mamy 30min na relaks i wyjazd.
10.50 - Przechodzę misję w DoW:Chaos Rising
11.00 - Dowiadujemy się, że mamy jeszcze sporo czasu (jak się później okazuje, Miszczu pił herbatkę u Emeryta... Skojarzenie z Kapelusznikiem nasuwa się samo).
12.00 - Zniesmaczony i niepogodzony z rzeczywistością wokół mnie, po przejściu 3 misji w DoW zwlekam się 8 pięter w dół, przeoczam samochód Miszcza.
12.00.23 - Emeryt rozpoczyna działanie na moje nerwy...
12.30 - W końcu kończymy walkę z nawigacją.
13.30 - Odnajdujemy miejsce w naszym kraju, gdzie w dziurach robią się drogi.
14.00 - Zzz...
Wieczność później - Orientujemy się że jeżdżenie po żwirowych drogach jest głupim pomysłem, Miszczu orientuje się, że sikanie pod wiatr także..
Pół godziny później - Emeryt dokonuje cudu zwarcia instalacji elektrycznej samochodu za pomocą stopy poprzez gniazdko zapalniczki.
Godzina później - Miszczu udowadnia, że studia techniczne są coś warte i dokonuje naprawy immobilizowanego rhinosa!
W momencie, gdy życie stało się walką o przetrwanie - Dojeżdżamy na konwent.
Chwilę później - ładujemy się na salę, na dwa razy, bo mamy tylko tyle betów...
Koło 22.00 - Udajemy się z Nit do Games Roomu i obczajamy Arkham Horror. Po chwili przyłączają się chłopaki. Emeryta nigdzie nie widać.
Koło 2.00 - Wracamy na salę gimnastyczną, odnajdujemy multum znajomych, gubimy za to Emeryta... Tak, ja też do dziś jestem w szoku, iż jest to wykonalne technicznie!

Sobota 27.03.2010
Za wcześnie - Ktoś włącza budzik, który rujnuje moje plany spania do momentu, aż mi ktoś każe grać.
Chwilę później (ale nadal za wcześnie) - Ktoś głośno wyraża opinię, która mi tylko się kłębi po głowie.
Jeszcze chwilę później (... i tak za wcześnie) - Ktoś mu głośno odpowiada...
7.20 - Stwierdzam, że wstaję, bo i tak już jest głośno i niefajnie jeśli chodzi o spanie.
8.00 - Objawia się CZAJNIK, co wywołuje taki skok endorfin w mym organizmie, iż zdobywam się na dobry humor i nawet zagaduję jakieś młode dusze, które mieszkały w sąsiadującym pokoju i postanowiły skorzystać z naszego przedłużacza. Kubek Borowego-Morowego sprawia, iż czuję się chętny kutać i zapinać. Nastrój psuje nieobecność Afro i Skarka, od których pożyczałem armię, oraz dziwnie niski poziom hałasu.
8.02 - Orientuję się, że Emeryta nadal nigdzie nie ma w okolicy!
8.03 - Łezka szczęścia spowodowana uświadomieniem sobie faktu, iż chrapanie przyjaciela nie zakłóciło mi tej nocy snu kręci się w mym oku... Rozkoszuję się tą chwilą.
8.05 - Zaczynam martwić się, gdzie jest i czy żyje Emeryt... I co nam zrobi Ilonka, jak się nie znajdzie!
8.30 - Okazuje się, że Emeryt dnia poprzedniego spotkał Afro, który, niczym dobra matka, przytulił go do piersi i dał mu wódki. Chłopcy później popłynęli, jak się okazało, zamieszany w sprawę był także Zły.
W okolicach zapisów - Pojawia się Afro i wręcza mi koszyczek pełen drop podów! Piękny wielkanocny prezent! Później objawia się Skark i wyciąga jednych z fajniej zrobionych chaośników, jakich widziałem ostatnimi czasy.
Po zapisach - Rzucamy sobie wyzwanie z Jaro i idziemy się bawić.

Bitwa I
Jaro i Wojtek Malak (SW+Tyranidzi).
Cóż, stół był nienajgorszy, chłopaki mieli tylko jednego rune priesta i jednego tervigona, więc stwierdziłem, że nie powinno być źle. Niestety, kości i pewne decyzje zadecydowały inaczej. Postanowiliśmy zagrać defensywnie, zabudować się jajkami, coś tam śmignąć kreskami, po czym zrobić ładną kontrę i poczyścić stół. Niestety, demony postanowiły zejść nie tą połową co trzeba. Później okazało się, iż grubaski odmawiają współpracy z planem kreskowania ich. Tervigon postanowił zaciąć się dopiero w 3 turze, w sumie produkując tyle gauntów, że Wojtkowi brakło modeli. W rezultacie wielgaśny combat na środku stołu okazał się dla nas dość łaskawy, gdybyśmy mieli jeszcze z turę zapewne przepchnęli byśmy w końcu wszystkie scoringi, a tak, to za dużo ich zostało i dzięki celowi misji dostaliśmy dość sporo.

Man of the Match - pojedynczy cyklonista, który spadł, dojrzał w kłębowisku jednego, niezaangażowanego walką marina z jakiegoś wybitego oddziału, stwierdził, że tak być nie może, wycelował i zamienił go w radosną fontannę czerwonego szczęścia. 400pkt Jaro w plecy! W tej samej turze udało nam się też przegonić drugi scoring Jaro z wyniku walki :)

Plewa od the Match - Sędzia, który przyszedł sprawdzić, czy modele są pomalowane i przyczepił się do gauntów Wojtka. Nie rozumiem czemu akcja miała służyć, bo poza popsuciem totalnie atmosfery na pierwszą połowę bitwy oraz wkurwieniu wszystkich sędzia nic więcej nie zrobił. Gaunty miały na sobie 3 kolory, były w schemacie malowania armii i generalnie nie raziły po oczach. Dodam jeszcze do tego, iż kolega sędziujący chyba nie był zbyt wytrwały w swym czepialstwie, bo drugiego dnia udało mi się zobaczyć na stole armię, która miała na sobie w sporej części tylko czarny podkład...

Wynik 3:17

Bitwa II
Miraj i Alex (SW i CSM).
Generalnie na dzień dobry stwierdziłem, że będzie pod górkę, po przeczytaniu rozp także nie byłem wybitnym optymistą. Lesher, oblity, runek z kreską, sporo plagów, do tego strzelanie, hunterzy... Koledzy wystawili tylko rhino na środek stołu, resztą postanowili wyjść z rezerw. My zaczęliśmy... oczywiście nie tą połową demonów co trzeba. No nic, zrzuciłem jajka, postarałem się przysłonić jak najwięcej przeciwnikom, na flankę Azotek wysłała 2 DP, żeby przeciwnik nam tamtędy nie uciekł, po czym zabrałem się za otwieranie rhinosa, co poszło dość opornie, ale w końcu pękł. Niestety, demony schodziły zbyt powoli, nosiło nas po stole, chłopaki mieli troszkę farta w kościach, zatem szału nie zrobiliśmy. Udało się nam zabić całkiem sporo, jednak oblity i lasher pozostały nietknięte. Mieliśmy na tyle scoringów, by utrzymać nimi jakiś w miarę godziwy wynik, co uczyniliśmy. Grało się nieźle, poza lekkimi wałami na ruchach (które były poprawiane), bardzo przyjemna gra.

Man of the Match - Miraj i jego mina po tym, jak Azotek stwierdziła, że go kocha! (Skutek jakiejś akcji na stole).

Plewa of the Match - Melciarze w z poda, którzy postanowili spaść i pokazać, że otwieranie rhinosów jest dla ciot i oni się nie będą w takie rzeczy bawić.

Wynik 7:13

Bitwa 3
Khornik & Company
Granie demony na demony generalnie nie jest czymś wybitnie przyjemnym, szcególnie, jeśli po drugiej stronie widzi się nagle 14 bloodcrusherów i bloodthirstera. Niemniej, postanowiliśmy z Azotkiem powalczyć dzielnie. Skupiliśmy całą armię na crusherach, Azotek włączyła GOD-5+-MODE i zdjęliśmy khornowe paskudy w ciągu 3 tur. Niestety,straty własne, rzuty na ciężki teren i zbyt śmiałe zagranie jednym jajkiem w ćwiartkę przeciwnika sprawiły, że końcowy wynik był taki sobie.

Man ot the Match - Azotek, która przyprawiała Khornika o kociokwik swoimi rzutami (bo co można zrobić, jak dziewczyna bierze do ręki wiadra kostek i rzuca same 5 i 6?).

Plewa of the Match - Jajkoskład, który spadł od jednego flamera z libry (S10 AP1 nie dało im większych szans).

Wynik 8:12
Ten post się będzie rozwijał, niestety, blogger robi mi złe rzeczy, więc będę zapisywał po kawałku ;)

O armii z jajami

Wojna Światów się zbliża wielkimi krokami. Dzięki Krakowskiemu Grunwaldowi miałem możliwość potestowania swojego pomysłu, a dzięki zaostrzonym restrykcjom odnośnie malowania i schematu armii musiałem z tego pomysłu zrezygnować. Obecnie docieram detale, ale postanowiłem Wam zaprezentować generalny pomysł.

Czego brakuje demonom? Nie rozbijania się na trudnym terenie, większej przeżywalności po deepie, dobrego otwierania pojazdów, dodatkowego wsparcia w walce wręcz. Wiedziony tymi wytycznymi próbowałem złożyć coś z CSM, Lostów, a nawet Krootów, jednak ostatecznie w łapki me wpadła armia Wilków i tak już zostało.

Pomysł gry opiera się na założeniu, iż Wilki także mogą pobłądzić i przejść na "złą stronę mocy". Zatem mamy tu do czynienia z wilkami chaosu, że tak powiem. Lekko karkołomna idea, ale w sumie czemu nie? Każdy śmiertelnik może ulec wpływom któregoś z czterech bóstw, czyż nie?

Taktycznie postanowiliśmy z Azotkiem (Hail The Nitrea!) w demonach postawić na jedną kartę, czyli zagrać armią naporową opartą na GUO, fiendach i demon princach, które mają spadać w pierwszej turze, w odwodach pozostawiając 2 małe oddziały plagów i 2 oddziały płaszczek. W razie niepowodzenia w spadaniu założoną połową armii, płaszczki mają zjeść jak najwięcej pojazdów, a plagi, wyposażone w ikonę, usadowić się w jakimś miłym, ciepłym coverze i podziwiać widoki czekając na wsparcie.

Z wilkami był większy zgryz. Głównym problemem był fakt, iż składając tradycyjną ich armię, jadącą do przodu w rhinosach, ze wsparciem long fangów i takie tam, w razie zaczynania przeciwnika byłbym narażony na ostrzał 2 armii, a później jeszcze przeszkadzał Azotkowym demonom w deepie. Cóż zatem było robić? Zdecydowaliśmy się na armię z jajami, która ma wszystko w deepie, czyli drop pod mode on.

Obecnie armia bazuje na 5 podach, z których wysypują się bardzo nieprzyjemni panowie, zapewniający samym sobie oraz demonom cover za pomocą podów, oraz nieprzyjemną niespodziankę przeciwnikowi, za pomocą melt, flamerów i 2 priestów wyposażonych w cudne, wilcze moce psioniczne.

Z ogólnych przemyśleń wyszło nam z Azotkiem, że trochę odwykłem jeśli chodzi o grę marinami, często robię jeszcze głupie błędy, ale się wyrabiam. Wilczki sprawiają się nieźle, dają demonom dodatkowego kopa, do tego sprawiają, iż przeciwnik ma naprawdę pod górkę, jeśli chodzi o wystawianie się.

Jedyne co obecnie boli, to fakt, iż trzeba było zrezygnować z fajnych jednostek i przekombinować całość rozpiski tylko dlatego, iż nie mogę pożyczyć armii od 2 różnych źródeł, bo modele będą miały inny schemat malowania... Paranoja lekka, ale co zrobić?

Z pozdrowieniami dla wszystkich wybierających się do Poznania na super imprezkę Pyrkonowo-Turniejową.

Arena 2009

Postanowiłem w końcu zamieścić moje wypocinki na temat tegorocznej Areny. Jako, że pomagałem w jej organizacji, nie będę tutaj zachwalał jaki ten turniej był zajebisty i warty zapamiętania - kto nie przyjechał, niech żałuje.

Wszystkie zdjęcia znajdziecie tutaj.

Jak się zapewne domyślacie, na turniej wziąłem swoje demonki. Rozpiski zamieszczałem już wcześniej, można je też znaleźć tutaj.

Dzień pierwszy: Niewyspany Cebul i 1250pkt.

Bitwa 1 - Zielono mi, ork jak, zielono mi.
Docent i jego orki, czyli battlewagon, lootasi, motonoby z szefem, trucki z nadzieniem.
Postanowiłem pójść na całość i spróbować się przebić przez tą armię. Nie było tego dużo, straszyły tak naprawdę tylko noby i lootasi. Wsadziłem więc w pierwszą transzę wszystko prócz troopsów, po czym... rzuciłem jedynkę. Tak więc wylądowałem na stole 4 oddziałami plagów i usiłowałem jakoś się tak pozastawiać, by niedopuścić do zajęcia moich znaczników. Liczyłem, że może reszta armii postanowi zejść szybko i się uda choć remis ugrać. Docent postrzelał po plagach, które położyły się na ziemi i wykonywały tylko obelżywe gesty w stronę zielonoskórych, jednak pojawienie się na imprezce motonobów szybko zakończyło te miłe rozrywki. W kolejnych turach moja armia kapała po 2 oddziały, a na samym końcu, w piątej turze spadł świaniak, który poczuł się bardzo samotny, zagubiony i niechciany... po czym szybko zmarł. Jedynym przebłyskiem w całej bitwie była sytuacja, gdy Flamery spadły i ściągnęły prawie cały squad lootasów, jednak Ci wykazali się brakiem znajomości kurtuazyjnej sztuki odwrotu i postanowili zdać ld. Podobnie postąpiła reszta orków, gdy przypadkowo przegrywali starcia. Wdeptany w ziemię i zniesmaczony faktem zostania zapiętym na dzień dobry udałem się na kolejną bitwę.

Bitwa 2 - Początki są bolesne.
"Młody inkwizytor" i jego BA. Latające czarnuchy wychodzące z deepa, dred z flamerem w jajku, predator, oddziały marines... Chyba coś pominąłem, ale pamięć już nie ta.
Generalnie poturlaliśmy kostki, oddałem zaczynanie, dałem przeciwnikowi się rozstawić, coś tam pokombinować, wrzucić czarnuchów w deepa i takie tam rozrywki, które mnie bardzo cieszyły. Postanowiłem zaryzykować ponownie i spróbować wypaść na stół wszystkim, poza troopsami. Tym razem na szczęście się udało. Schowałem się za impasami, ładnie przykitrałem, zniosło mi tylko grindera, ale stwierdziłem, że nie jest to problemem i podbiegłem tylko do przodu... jak się okazało, był to błąd, który szybko wytknął mi predek najeżony laskami. Grinder poczuł się bardzo rozbity i stwierdził, że wraca do warpa. Reszta armii na szczęście nie poszła w jego ślady. Zagadką bitwy był dla mnie dred, który spadł, wyszedł z jajka i zamiast przyłożyć templatkę, to odpalił sobie dymy i podziwiał widoki. O ile dobrze pamiętam, to świaniak postanowił się z nim zaprzyjaźnić i ukochał go na śmierć. Wyrzynka była niezła, zdjąłem praktycznie wszystko, zająłem boczne ćwiartki i swoją plagami, czarnuchy trochę namieszali, ale wyszli późno i generalnie poza jedną szarżą, to wiele nie zrobili. Koniec końców dopadł mnie kolega jednym troopsem na bocznej ćwiartce i tu wyszła moja nieznajomość zasad (za którą Misiu pojechał mi "trochę") - okazuje się, że jeśli plagi stoją na ćwiartce, nawet będąc w walce, to nadal blokują zajmowanie przeciwnikowi. No i w ten sposób się nagle zrobiło małe zwycięstwo dla mnie.

Bitwa 3 - Bo na dzikim zachodzie.
Standardowi CSM, szybki wpierdol i wyjście na piwo. Tak najszybciej można określić co się stało. Była to druga pod względem przyjemności bitwa na tym turnieju i jak się okazało, także drugie najszybsze zapięcie. Kolega grał na typowo berkowo-oblitowo-lashowo-plagowej rozpie, jedynym powiewem świeżości był defiler. Ponieważ celem było dojechanie do strefy rozstawienia przeciwnika, miałem trochę z góry. Kolega zaczął, rozstawił oblitów w coverze, defilca za nimi, skitrał lashera za górką, rhinoski ustawił w ładnej formacji i popędził do przodu. Ja spadłem odpowiednią połową armii, czyli wszystkim prócz plagów. Grinder zniszczył plackiem jedno rhino, prince coś tam postrzelał, generalnie bez polotu. Perełką było opadnięcie flamerów i wytłumaczenie oblitom, że demony strzelają lepiej. Niestety, inv sprawił, że zginął tylko jeden paskud, a zwrotka była paskudna i mordercza. Rhinosy z berkami dalej pędziły w kierunku mojej krawędzi, lasher przyjął wyzwanie mojego nurglowego princa i postanowił podlecieć i zaszarżować. Okazuje się, że prince z CSM za 155 średnio sobie radzi z princem za 175 z demonów, ale obaj panowie ustali. Świniak rozwiązał to niedomówienie w kolejnej turze, po czym kolejno przetłumaczył kto rządzi na stole plagom i defilerowi. Fiendy zajęły się oblitami, a następnie popędziły za uciekającymi rhinosami, z których dorwały tylko jeden. Moje 4 squady plagów poczłapały sobie kulturalnie do strefy rozstawienia przeciwnika, który nic na to nie mógł poradzić. Bitwa skończyła się 20:0 dla mnie, trwała godzinę, a później poszliśmy na wyśmienite piwko w pobliskiej knajpce, które bardzo dobrze wpłynęło na morale.

Bitwa 4 - Wały... Wiślane oczywiście.
Druzik, takie młode blond stworzenie i jego tyranidzi. Rozpiska do przewidzenia, strzelający tyrant, karaś do walki, genki, dwa mózgi, revenery, gaunty. Stół był generalnie taki sobie, ale nie narzekałem. Oddałem zaczynanie i używając assetu wywaliłem tyranta do rezerw. Postanowiłem powtórzyć manewr z pozostawieniem troopsów na później i... rzuciłem 2. Wpieniony wystawiłem plagów i nastawiłem się na grę defensywną. Przez całą bitwę przymykałem oko na kolejne wały przeciwnika i z perspektywy czasu stwierdzam, że kończę z byciem miłym starszym graczem, bo to do niczego nie prowadzi. Rzeczony Druzik wałował zarówno na zasięgach ruchu, szarżach, jak i na sekwencji własnej tury. Generalnie byłby remis, gdyby nie szaleńcza szarża revenerów, które przebiegły cały stół w turę i zablokowały grinderowi strzał. Wyszło z tego 2:18, natomiast najbardziej smuci mnie fakt, iż słyszałem, jakoby kolega się chwalił dobrą grą taktyczną w tej bitwie... Uwierzcie, gry taktycznej to tam nie było.

I tak oto dotrwałem do wieczornego piwka, które było bardzo miłe, choć nie tak liczne, jak przewidywaliśmy. Wymieniliśmy doświadczenia, przedyskutowaliśmy plany na kolejne turnieje, podsumowując, sielanka.

Bitwa 5 - My name is Iron, Iron...
Zgadnijcie o kogo chodzi. Z tym panem już kiedyś grałem, więc wymieniliśmy kilka przyjacielskich uwag i przystąpiliśmy do dzieła. Jaro wystawił 4 dredy full strzelające, landka z młotkowymi, trochę piechoty, mojeulubionepierdodziałomarinowe, democles rhino, motorki z meltami i... techpriesta. Jak usłyszałem, że nie ma w tej rozpie libry, to zacząłem wyć i skakać z radości. Uzbrojony w assety, oddaną przeciwnikowi inicjatywę i dobre przeczucie postanowiłem spaść wszystkim prócz screamerów, troops i 2 grinderów. W okół czarnych marines roztoczyłem uroczy wianuszek moich różowości, które aż paliły się do zabawy. Jedyny grinder na stole niestety dostał mishap, został wystawiony w rogu stołu, po czym analnie spenetrowany przez scoutów-melciarzy. Przeciwnik postanowił się nie miziać, tylko od razu przywalić z dyńki. Przerzedził mi dwa oddziały fiendów, zdjął oddział seekerek i świniaka, a mnie mina lekko zrzedła. Na szczęście później było lepiej. Puściłem pełen oddział fiendów flanką, pozostałe mi seekerki środkiem, a jakieś niedobitki lewą stroną. Rzeź była straszliwa, szczególnie pełen oddział fiendów wiódł prym i nabił z 4 killpointy. Wszystko szło ładnie, wyrżnęliśmy się praktycznie do zera, moje plagi zajęły dwa znaczniki, marines Jaro jeden, pomyślałem, że źle nie jest. W ostatniej turze Jaro jednak wyboostował motorami kontestując jeden ze znaczników, oraz wysiadł pojedynczym marinem z land raidera, o którym na śmierć zapomniałem. W ten sposób zajmował dwa znaczniki, do mojego jednego. Mając na stole tylko plagów, nie bardzo było co robić. Już miałem złapać się za głowę i zawodzić, ale nagle przemknęła mi przez głowę szalona myśl. Wykorzystałem asset pozwalający przywalić z blastki z siłą 3 w pojedynczego marina. Nie dość że siadła tam gdzie chciałem, nie dość, że zawoundowała tego marina, to jeszcze dwóch terminatorów, z czego marin i terminator poszli do piachu. Mina Jaro była bezcenna, podobnie jak moje podrygi i wrzaski radości. Pełen nadziei zaszarżowałem plagami motorki, zjadłem jeden, jednak drugi nie uciekł, a kolejnej tury już nie było. Wynik końcowy to 10:10 i 0:0 w VP. Była to najfajniejsza, najbardziej spontaniczna i najmniej problematyczna bitwa na całym turnieju, za co chciałbym serdecznie podziękować mojemu przeciwnikowi.

Bitwa 6 - Zielone smerfy
Nietypowi SM. Wziąłem rozpiskę przeciwnika do ręki i się ciut zdziwiłem. Poza standardowymi młotkowymi z librą zobaczyłem takie objawienie jak dwa vindicatory, dwa oddziały motorkowych czy pojedynczy speeder z ciężkimi bolterami. Kolega zaczął dobrze, podjechał do przodu, zajął sporo stołu, podzielił fajnie siły, jednak później było kiepsko. Spadłem różowościami, screamerami i jednym grinderem, który postanowił się rozbić. Reszta ładnie się pochowała, dostałem straty głównie w seekerkach. Kolega zrobił błąd, który kosztował go sporo punktów, czyli nie ruszył się pojazdami. Screamery wyszczerzyły tylko ząbki i zjadły landka, zabijając przy wybuchu dwóch młotkowych. Różowości weszły do walki, seekerki odbiły się od attack bike'a. Na stół wszedł świniak, który z oddali pomachał różowościom i zachęcił je do walki, a także grinder, który ładnie wysadził vindyka. W czasie jednej z tur kolega zapomniał rzucić null zone'a, co było dość kluczowe. Następnie grał już bardziej zachowawczo i to go uchroniło przed ostateczną klęską. Wygrałem koniec końców tysiącem punktów, a powinienem dostać do zera.

Wnioski po tej Arenie:

Najważniejsze:
- Brać Azocika na turnieje, bo daje niesamowitą ilość inspiracji i pozytywnego nastawienia, mam z kim się cieszyć, z kim smucić, do kogo pogadać w przerwach i kim rozpraszać przeciwników ;)

Mniej ważne:
- Skarbrand z różowościami jest NIESAMOWITY,
- Screamery nawet działają, aczkolwiek liczyłem na więcej,
- Grindery z języczkiem sprawują się nad wyraz dobrze,
- Szóstki plagów są fajne, ale nie powalczą,
- Zero litości dla wałkarzy,
- Muszę pić kawę co dwie bitwy, inaczej nie myślę,

Na górze postu pojawi się niebawem link do naszej galerii zdjęć.
Tyle na dziś.

Kilka ciekawych koncepcji taktycznych.

Ponieważ granie khornowcami jest po prostu nudne, warto przyjrzeć się jednostkom innych bogów i kombosom, jakie można za ich pomocą osiągnąć. Postanowiłem wyciągnąć trochę wiedzy tajemnej i przemyśleń, by podzielić się nimi z wami.
Oto kilka nieprzyjemnych sztuczek, którymi można przeciwnika chwycić za cojones i nieprzyjemnie ścisnąć:

Slaaneshowe "Włóż, wyjmij i włóż ponownie":
Co potrzeba:
DP+Hit&Run+Iron Hide+Breath of Chaos
Jak to działa:
Wpadamy/dopadają nas w walce wręcz, mordujemy z inicjatywą 6, coś tam przyjmujemy na klatę, stoimy dalej. W turze walki przeciwnika wyskakujemy z walki hit&run tak na 6" od oddziału, który pierzemy. W naszej turze ostrzału wypalamy z breath, po czym wbijamy się szarżą znów w walkę. Można też zmienić oddział, który mordujemy.

Slaaneshowe: "Popatrz mi głęboko w oczy"
Co potrzeba:
Oddział z granatami i transfixing gaze (np. seekeres+herald).
Jak to działa:
Fajna sprawa na pojedyncze modele, przykładowo karasie. Prowokujemy taką bestyję do szarży na nas. Granaty zabierają bestyjce bonus za szarżę, a 2 transfixing gaze (1 z "czempiona" oddziału, 1 z heralda, których dostawiamy) kolejne dwa ataki w walce wręcz. Tak, w ten sposób można sprowadzić ilość wrogich ataków do zera.

Tzeentchowe "Kupą tego landka!"
Co potrzeba:
Oddział 6-8 Screamerów
Jak to działa:
Spadamy grzecznie deepem i się nie rzucamy w oczy. W kolejnej turze albo szarżujemy landka, jeśli jest w zasięgu, a jeśli nie, to robimy boosta i obłazimy go oddziałem ze wszystkich stron. Przeciwnik ma do wyboru:
1) Nie ruszyć się i dać sobie zniszczyć landka w kolejnej turze,
2) Zrobić tank shock i dostać autohita z meltabomby od jednej płaszczki.
Thx to Miszczu.

Teentchowe "A kuku herlawi!"
Co potrzeba:
Oddział 5 horrorów
Jak to działa:
Herlawi to wrzód na tyłku, zatem trzeba się ich szybko pozbyć. Sprawę utrudnia fakt, że ich nie widać na ogół. Bierzemy zatem 5 horrorów i spuszczamy koło herlawych. Zobaczenie ich z takiej odległości jest proste, a 15 pestek na ogół sprawia, że oddział ten traci swoje wartości bojowe.

Nurglowe: "Aura of Death"
Co potrzeba:
Epidemius + dowolne modele z Aura of Decay.
Jak to działa:
Po zamordowaniu nurglowcami 20 modeli wszystkie bronie nurlowych followerów zdejmują sv... Nawet te strzelające! W tym momencie aura zaczyna działać zdecydowanie ciekawiej, gdyż nawet niska siła nie przeszkadza jej mordować sporych ilości wrogich modeli... i to także tych w walce wręcz!

Grinderowe: "A poszedł mi z tym fistem"
Co potrzeba:
Grinder + dowolny inny model.
Jak to działa:
Szarżujemy na wrogi oddział jednocześnie grinderem i jakimś innym modelem. Inny model dostawiamy do fiściarza, grindera dostawiamy do zwyklaka. Grinder jest bezpieczny, bo fiściarz nie może go bić.

Więcej niebawem ;)

Taka myśl...

Tak mi ostatnio przeszło przez głowę, patrząc po różnych turniejowych i nie tylko przypadkach, więc postanowiłem się podzielić.
Widzę sporo przypadków, gdzie jedna decyzja sędziego zmienia całkowicie przebieg bitwy, ba, nawet całego turnieju. Osobiście budzi to we mnie chęć buntu i złość, że ktoś musi płacić za niejasność zasad. Toczyły się już na ten temat różne rozmowy, mniej lub bardziej nerwowe. Z drugiej jednak strony trzba popatrzeć na niebotyczny wręcz wysiłek naszej "grupy trzymającej władzę", włożony w starania ujednolicenia i wyklarowania zasad dla całego systemu. Wystarczy policzyć sobie ile to jest stron bitego tekstu reguł gry, by uzmysłowić sobie, jak wielkie to wyzwanie i odpowiedzialność.
Mam nadzieję, że nasi sędziowie pamiętają, że ich decyzje dotykają kilkuset osób i często bardzo znacząco wpływają na zdolności posiadanych przez nas armii. Chciałbym także, by naszym sędziom nie zabrakło jaj, by czasami podjąć decyzje ciężkie, gdyż widzę coraz częściej, że pewnych spraw nie załatwia się tak jednoznacznie, jak powinno.

Arena ruszyła na dobre.

Jeszcze nie rozpłynęły się na dobre wrażenia po Trójmiejskiej Herezji, a już wyskakuje kolejny wielki turniej pod hasłem "Arena".
Na blogu tegoż wydarzenia pojawił się już regulamin. Zapraszam do zapoznania się. Przed nami aż 6 fascynujących bitew, rozgrywanych w 2 formatach punktowych.
Pierwszego dnia czekają nas zmagania pomiędzy mniejszymi, trudniejszymi do złożenia i prowadzenia armiami, które będą toczyć zażarte bitwy o każdy punkt, by na drugi dzień umożliwić większym siłom walkę o jak najlepsze miejsce.
To wszystko okraszone dodatkowymi zasadami assetów, które, wyciągnięte w odpowiednim momencie z rękawa, mogą zupełnie odmienić przebieg rozgrywki.

Poza wspaniałymi bitwami, w tym roku czeka nas bardzo surowa ocena przygotowania graczy do turnieju. Sędziowie będą bezlitośnie sprawdzać posiadane akcesoria, podręczniki, dodatkowe zasady oraz przyglądać się uważnie każdemu modelowi, by następnie osądzić według własnego uznania, czy dana armia spełnia standardy. A jeśli nie, to... duże punkty w plecy! Zatem zachęcam, by już dziś siąść i zacząć malowanie, nie zostawiać roboty na ostatnią chwilę. Przecież wielu z nas boleśnie się już przekonało, że malowanie może odebrać nam wywalczone zwycięstwo.

Turniej ten przyciąga zarówno ciekawym regulaminem, jak i planowaną z soboty na niedzielę imprezą. Dla odmiany, nie będzie to pijaństwo na sali szkolnej, lecz wyjście do pubu specjalizującego się w piwach. Katedra, gdyż tak to miejsce się nazywa, serwuje obecnie prawie 50 rodzajów piwa, zarówno z kraju, jak i z zagranicy. Ceny do tego, przyznać trzeba, całkiem przystępne, a turniejowicze błogosławieństwem zniżki jeszcze zostaną obdarowani.

Atrakcją turnieju jest także ilość nagród, gdyż takowe otrzyma nie tylko zwycięzca całego konkursu, ale także najlepszy hobbysta, najlepszy generał... oraz osoba najlepiej zapinająca :P

Osobiście mam już ułożone rozpiski na ten turniej, malowanie w toku, wszystko toczy się ku dobremu. Kraków wzywa Bracia, przygotujcie się, przybądźcie, gdyż warto...


Ze spraw blogowych dodam tylko, że pojawiła się galeria z Syrenki 2009, kilkając można przejść do całego albumu. Niebawem więcej zdjęć :)

Demony z ETC

Z racji chwili czasu w środku nocy przysiadłem i poczytałem w końcu demoniczne rozpiski z ETC.
Jak dla mnie, szczerze mówiąc, to były one pełne niespodzianek. Bardzo możliwe, że nie ogarniam jeszcze niektórych rzeczy jako całości rozpiski, niemniej, konsultowałem je ze znajomym, większość chyba rozkminiliśmy.
Dla wszystkich zainteresowanych polecam tematy TUTAJ
Opiszę tylko co ciekawsze znaleziska:

1) Bluescribes (zakładam, że) w oddziale 5 horrorów z boltem. Takie cudo kosztuje ponad 200pkt, jest w stanie wypłacić do 3 boltów na turę, albo postrzelać czymś innym. Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się zobaczyć tego specjala, a znalazłem go aż w 2 rozpiskach.

2) Herald slaanesha z pavanką na piechtę. Tego wydarzenia nie obejmuję swym rozumkiem w ogóle. Jeden mały lash za 70pkt... Tylko po co?

3) Oddziały po 8 crusherów. Rzecz wypływa ponownie, rozumiem fascynacje nią, niemniej, pomijając już aspekty praktyczne, to... Jakim cudem ludzie mieszczą to na stole? Przecież taki oddział jest przeogromny!

4) Grindery z języczkiem. Muszę przyznać, że ten pomysł nie jest taki głupi, jednak gringo musi być dobrze ustawiony i przynajmniej w 2 osobach, żeby to miało ręce i nogi. Z ciekawości aż przetestuję.

5) Fiendy obowiązkowo wystawiane z siłą. Zastanawia mnie nadal jaki jest tego powód. Tak naprawdę, to robi to nieznaczną różnicę przy mordowaniu zwykłych rzeczy, a to jednak jest 10pkt na oddział.

6) Heraldzi Tzeentcha na dyskach z giftem. Ciekawa idea, chyba aż spróbuję ich w tej konfiguracji wykorzystywać.

To tyle z większych niespodzianek, reszta już kiedyś przewijała się przez mą głowę.

Bo Stompa napędzana jest fasolą!

Dnia 17.07.2009 na Słoneckiego w Krakowie zawitała do swych pomrocznych lochów Azot wraz z obładowanym, niczym dziki muł, armią i innymi fikuśnymi zabawkami Cebulem. Wiedzeni instynktem samozachowawczym przygotowali oni naleśniki, by ugościć jak należy Emeryta, orczego wodza, władcę pierdyliona kanapek, wielkiego kutatora, śpiewaka podróżnego, STOMPAjącego po swych wrogach... Po zapełnieniu brzuchów całej trójki i pokaźnej kosmetyczki tej piękniejszej części ekipy (tak, oczywiście, że chodzi o Emeryta), zarządziliśmy szybki wyjazd w kierunku północnym. Kilka kilometrów dalej w pogoń za nami ruszył pewien genokrad, który jednak okazał się bardzo sympatycznym i miłym kompanem (i przetworzył znaczną ilość biomasy w postaci kanapek Emeryta po drodze).

Długa i kręta (dzięki magicznej nawigacji) droga doprowadziła nas w końcu do Piaseczna, gdzie zastaliśmy tylko... pusty gmach szkoły. Ciut zdziwieni obeszliśmy całość budynku w poszukiwaniu jakichś znajomych lub nie twarzy, jednak nasz scout move nic nie dał. Pozostało skontaktować się z organizatorami drogą telefoniczną. Jakie było nasze zdziwienie, gdy usłyszeliśmy, że przecież są ludzie na miejscu, stoły noszą i zaraz ktoś po nas wyjdzie...

W międzyczasie dołączyła do nas ekipa z Kielc, z którą bardzo szybko zaznajomiliśmy się bliżej (za pomocą dwóch lub trzech buteleczek paliwa do stompy). W momencie, gdy przyswajaliśmy przyjęte płyny, kończyliśmy naleśniki, przestawaliśmy odczuwać ukłucia komarów i stworzyliśmy sławetnego Kieleckiego Buta...

… nadszedł Stikman i zaprosił nas do środka. Z góry zostaliśmy ostrzeżeni, że z procentami, to tak ostrożnie, bo rok temu... (tutaj znajduje się historyjka wszystkim znana, więc ją pomijam). Pokiwaliśmy zgodnie główkami i dostarczaliśmy płyny dalej (a kurna trzeba było słuchać!). Następnie zostaliśmyzaproszeni do zabawy zorganizowanej przez organizatorów, zatytułowanej „przenieście ławki”. Po przerzuceniu dwóch klas ławek przysiedliśmy dokończyć zaczęte picie (wiadomo, bo wietrzeje). Wtedy to padł pomysł zagrania bitwy 3 na 3 w wykonaniu Kraków vs Kielce. Rozejrzeliśmy się po rozstawionych stołach, które organizatorzy międzyczasie zapełnili terenem i innymi darami natury, wybraliśmy odpowiadający naszym gustom, po czym przystąpiliśmy do dzieła.

Bitwa przebiegała dość spokojnie. Założyliśmy, że skoro zaczynamy, to rozstawimy się po całej szerokości stołu, wykorzystamy teren, postrzelamy, po czym dojdziemy do przeciwnika i go przemielimy. Ja oczywiście siedziałem z boku i zbijałem bąki w fazie rozstawienia. Dostałem tylko radosne pytanie, czy mam czym rozwalić baneblade'a, po czym patrząc na fateweavera, skarbranda i daemon princa stwierdziłem radośnie, że pewnie, że tak. Wszystko zostało wystawione, naprzeciw nas ustawiło się radosne stadko czołgów, po czym... Panowie z Kielc przejęli inicjatywę. Pozostaliśmy niewzruszeni, dzięki niezłym rzutom i urokowi coverów udało nam się zminimalizować straty z ostrzału, spadło zaledwie kilka modeli. Nadeszła nasza tura, demony deepnęły się naprzeciw czołgów, robiąc cover tyranidom za nimi i zajmując pół stołu, orki i tyrki podeszły do przodu, postrzelały, pomordowały, straszliwa stompa Emeryta nawet coś zdziałała (zapewne dlatego, że była stale zasilana paliwem do stompy). Później nastąpiły rzeczy, które śnią się po nocach tylko najgorliwszym wyznawcom khorna, gdyż rzeź była straszliwa. Kraków wyszedł zwycięską ręką z tego starcia.

Następnie nastąpił spoczynek nocny, a później pierwszy dzień zmagań z przeciwnikami.

Bitwa pierwsza: "Magia młodych kości"

Trafiłem na początku na 8 stół. Na przeciw mnie zobaczyłem landrynę z nadzieniem i librą, 2 wypaśne strzelające działka z elit, dwa czy trzy oddziały scoutów, a w rezerwie oddział za 300pkt ze specjalem oraz dreda w drop podach, no i deathstorma. Stwierdziłem, że zaczynam (efekt grania o poranku, bo trzeba było odpuścić) i zrobiłem deep za cover. Stwierdziłem, że powinienem przetrzymać turę ostrzału Skarbrandem, Fateweaverem, demon princem, dwunastką fiendów i dwudziestką seekerek na stole, gdzie jest całkiem niezły cover. Oczywiście, przeliczyłem się. Seekerki i fiendy zeszły praktycznie do nogi. Udało się podbiec, zjeść scoutów jednych, deathstorma i pozostałe 2 drop pody, jednak straty były ogromne. Śmieszny pan z null zonem w landrynie na środku stołu niwelował skutecznie działąnie fateweavera. Usiłowałem przeprowadzić deep na znaczniki oddziałami troopsów, jednak były błyskawicznie rozstrzeliwane. Ostatecznie ostał mi się na stole Fateweaver, Skarbrand i oddział Plaguebearersów, którzy zajęli znacznik.

Wynik końcowy: 0-20

Decydujący element: Null zone w land raiderze na środku stołu i błąd w zaczęciu.

Bitwa druga: "O! Tutaj jest! Tutaj! Patrzcie jaki ładny!"

Latające 1500pkt i młody gracz, to chyba najlepiej podsumowuje to, co się działo na stole. Przyznaję się bez bicia, po pierwszej bitwie Miszczu zdradził mi myk, jak sprawić, by ten wspaniały, latający statek nie mógł wylądować na stole i wyładować zawartości. Po tym, to była po prostu rzeź niewiniątek.

Zacząłem, a przeciwnik wpuścił wszystko w rezerwy. Stwierdziłem, że nie ma problemu i spróbowałem deepnąć wszystko poza troopsami, jednak oczywiście nie wyszło. W pierwszej turze wyszły zatem same troopsy, zajęły znacznik przeciwnika i ustawiły się w okolicy 6" od krawędzi stołu przeciwnika. W drugiej mojej turze spadł Fateweaver, Skarbrand, daemon prince i oddział seekerek, zająłem środek stołu i czekałem na to, co do nas przyjdzie. Seekerkami ustawiając się pod latającą machiną, która gdzieś w górze się pojawiła. Ja się ponownie przegrupowałem, w turze przeciwnika wyjechał landek z nadzieniem, snajperzy i jakieś dodatki. Młotkowi zaszarżowali na oddział dziesięciu demonetek, dziewczyny, dzięki wsparciu Skarbranda zabiły czterech z pięciu młotkowych, piąty oddał jednej panience, po czym nie wytrzymał napięcia i zmarł w bólach. W kolejnej turze spadli plagusi i poczęstowali otwarty land raider vortexem, fiendy z demonetkami wykończyły resztę modeli przeciwnika, został tylko wielgachny latający statek, który nie mógł wylądować. Zająłem obydwa znaczniki.

Wynik: 20-0

Decydujący element: Blokowanie lądowania paskudztwa, przeciwnik w rezerwach.

Bitwa trzecia: "To strzelam tym, tym, tym i tym... no, wszystkim znaczy się."

Brązowe Tau i maaaaasastrzelania. Stół nie był zły, przeciwnik zaczął i rozstawił się w ćwiartce stołu opasanej przez rzekę. Spadłem czym chciałem w odległości około 20", wszystko szło świetnie, do momentu, aż fiendy się rozbiły i wylądowały na drugim końcu stołu, a Tau przeładowali swoje pukawki... Było nieźle, dostawałem jednak salwę za salwą i topniałem straszliwie. Jedne seekerki przestają istnieć, oddział fiendów praktycznie też, drugie seekerki społowione... Ale najgorsze dopiero miało nadejść. Dwa strzały z mega pukawek tau trafiają w Fateweavera, jedna rani, a inv na 3+ z przerzutem oczywiście nie wychodzi. Mało tego, ld na 9 oczywiście też nie. Po sali niesie się krzyk zawodu i rezygnacji, gdy Mały Ptak ucieka ze stołu. W akcie rozpaczy rzucam to co zostało na tau, anihiluję 3 pojazdy i oddział krootkich, po czym zostaję rozstrzelany. Pozostają mi same troopsy, które deepuję jak najdalej od przeciwnika w jego strefie rozstawienia i go to the ground do końca bitwy w lesie. Wystarcza.

Wynik: 13-7

Decydujący element: Scenariusz zapewniający zwycięstwo.

Bitwa czwarta: "Bo widzisz, ja tu przywiozłem taki talerz obiadowy..."

Warhound + 2 lashe, czyli magia placków, nie bardzo było jak pogadać. Demony spadały, były odpychane, a następnie plackowane i mordowane z ostrzału. Niewiele jest tu do przekazania, poza heroicznym wysiłkiem Fateweavera, który dzielnie sklepał oddział berków, zamieniając ich czempiona w spawna oraz rajdem plagusów, którzy dobiegli na środek stołu, położyli się tam całując ziemię i w ten sposób wyssali jakieś punkty dla demonów.

Wynik 3:17.

Decydujący element: Wielka machina zagłady + lashe, rajd nurglowcami w środek stołu.

Bitwa piąta: "To jest duży duży demon, a to jest mały duży demon..."

Leon i jego wielkie demoniszcza, czyli CSM+Wielki Khornowiec.

Leon zaczął, wystawił 2 rhinosy z zawartością (co jest niefafuśnie niepoprawne, jak się później zorientowałem) oraz lashera, zasłonił się i poczekał. Spadłem wszystkim prócz troopsów, zablokowałem oddziały przed przesuwaniem seekerkami, przyjąłem niemrawy ostrzał i przystąpiłem do wyrzynki. Rhinacze pękły w pierwszej turze, a zawartość zginęła w następnej. Istotnym elementem był wielki wielki demon, który wyskoczył nagle znienacka w trzeciej turze i zjadł oddział fiendów. Jednak podszedłem do tego spokojnie, podjechałem 2 oddziałami seekerek, oddziałem demonetek i Skarbrandem, po czym nastąpiła wielka orgia. Uderzył tylko Skarbrand i jeden oddział seekerek, bo wielki wielki demon stwierdził, że mu się witalność skończyła i jest za stary na takie zabawy. Reszta dziewczyn była niezwykle rozczarowana... Można się domyśleć, że po tym wydarzeniu to była już tylko kwestia tego, czy uda mi się zdjąć ze stołu wszystko, czy też nie. Udało się.

Wynik: 20-0

Decydujący element: Skoordynowana szarża połowy armii na wielkiego wielkiego demona.

Końcowy efekt: 15 miejsce.

Przemyślenia:

Sądzę, że jak na to, że armia demonów jest bardzo funową, dodatkowo raczej nie nadaje się na tego typu turnieje, to poszło bardzo dobrze. Jestem zachwycony wydajnością slaaneshowych jednostek w połączeniu ze Skarbrandem. Fateweaver jest zdecydowanie przereklamowany, daje kopa, jednak nie takiego, który wart by był aż takich punktów. Demonetki dają sobie radę, jednak plagusi muszą być w armii jako scoring. Horrory z Changelingiem potrafią co nieco namieszać, a zważając na koszt 4+ten specjal, można ich rozważyć. Za rok planuję wystawić zmodyfikowaną wersję obecnej armii i zobaczymy co z tego wyjdzie. Jeśli ktoś nie zna mojej rozpiski, to znajduje się ona kilka postów niżej, jednak dla przypomnienia:

Fateweaver, Skarbrand, 12 Fiendów, 20 Seekerek, 31 Demonetek, 16 Plagusów, 5 Horrorów + Changeling, Daemon Prince Tzeentcha z Gazem i Boltem.

Przed turniejem zaczepił mnie jeszcze Skark i pytał co sądzę o opcji wzięcia 24 crusherów i Fateweavera. Przemyśliwałem to trochę i nadal sądzę, że jest to kiepska sprawa. Moje argumenty są następujące:

- Kosztuje to 1300pkt, zatem jeśli się wybierać z tym na turniej na zasadach 5ed to minimum na 1800-2000pkt, gdyż inaczej nie masz scoringów.

- Wystarczy, że trafisz oddziałem 8 crusherów na durnego walkera z av12+ i stoisz kilka tur, a jeśli z av13+, to do końca bitwy.

- Fateweavera za 333pkt można zniwelować librą za jedną trzecią bądź połowę tych punktów, bo, umówmy się, w crusherów nie szarżuje się czymś bez power weaponów.

- Jeśli zobaczysz po drugiej stronie landryny, to nie bardzo pogadasz, bo jedyną opcją rozwalenia jej jest kurczak, który, umówmy się, z dwoma atakami to raczej nie poradzi.

- Taka armia ma straszne problemy z deepem. To jest 25 podstawek 60mm, zmieścić to gdziekolwiek, to będzie zgroza, a jeśli przeciwnik jest sprytny i mobilny, to może praktycznie uniemożliwić deep takiej armii.

- Ta armia jest wolna, jeśli trafi się tym na jakieś eldarskie czy inne fruwajki, to można pomarzyć o walce, a one sobie będą powolutku tych khornowców zjadać.

Prawda jest taka, że ta armia wymagała by wsparcia thirstera (280pkt) i jakichś dp lub grinderów (160pkt/model), zatem robi się z tego strasznie dużo punktów bez scoringów jakichkolwiek. Jeśli się gra na zasady 4ed, to ok, można pomyśleć, jeśli mówimy o 5ed, to do mnie to nie przemawia.

Pozdrowienia dla wszystkich i obiecuję wzrost częstotliwości postów na blogu, bo wakacje już za mną ;)

Syrenka 2009 part 1

Witam wszystkich i od razu przepraszam za długą przerwę, ale wakacje w pełni i trzeba było odpocząć.
Wróciłem jednak i niebawem zamieszczę relację z tegorocznej Syrenki.
Teraz załączam tylko link do zdjęć: ALBUM
Zdjęć jest trochę więcej, jednak nie wszystkie w sensownej jakości i przedstawiające coś ciekawego.
Jeśli ktoś ma chęć otrzymać coś konkretnego, przykładowo zdjęcia armii lub swoje, to proszę dać znać, postaram się to załatwić.
Stay tuned...

Jak przekonałeś...

Wyobraźcie sobie sympatyczny turniej dla młodych graczy, organizowany przez starych wyjadaczy. Wyobraźcie sobie nie do końca pomalowane i posklejane armie, notoryczne pytania o zasady, pomyłki w grze i błędy podczas gry. Wyobraźcie sobie typowe dla naszego środowiska teksty i docinki latające w powietrzu, atmosferę zabawy i konkurencji, z lekką nutką niecierpliwości. A teraz wpasujcie w to wszystko słodką, urokliwą blondynkę... Czyżbym słyszał zgrzyt w waszych głowach? Poczekajcie, to nie wszystko. Wyobraźcie sobie, że ta dziewczyna wyciąga armię różowych demonów, rzuca czelendża orczej hordzie Emeryta, po czym zakłada mu masakrę... Tak, to się zdarzyło, bogowie chaosu obdarowali nas bardzo slaaneshową czempionką ;)

W zeszłą niedzielę, czyli dnia 12.07.2009, w sklepie Smok w Galerii Kazimierz w Krakowie odbył się comiesięczny turniej wh40k. Graliśmy na małe stoły, 999pkt z dopuszczonymi specjalnymi bohaterami... I pewnie nie było by w tym nic niezwykłego, gdyby nie był to pierwszy turniej, na który wybrała się ze mną moja dziewczyna w roli uczestniczki, a nie obserwatorki. Jednym z pierwszych pytań, jakie usłyszałem po przywitaniu się i zapoznaniu było: "Jak udało Ci się przekonać swoją dziewczynę?". Postaram się tu co nieco zatem podpowiedzieć i objaśnić, a przede wszystkim wytłumaczyć, że to nie do końca tak...

Moje Kochanie napotkało po raz pierwszy na warhammera już kilka lat temu, kiedy się poznawaliśmy. Trochę mi zajęło wytłumaczenie, dlaczego mam na półce w pokoju masę plastikowych żołnierzyków. Później temat wypływał tylko czasami, kiedy chciałem się pochwalić jakimś osiągnięciem, albo opowiedzieć jak było na wyjeździe. Proponowałem naukę albo grę, jednak, zgodnie z przewidywaniami, moje hobby nie wzbudzało entuzjazmu... do czasu.

Jak się okazuje, podszedłem do tematu ze złej strony. Dobre kilka tygodni temu snułem mojej Pięknej opowieści, by urozmaicić jej wieczorem czas. Zeszło przypadkiem na temat historii eldarów, powstania chaosu, stworzenia imperium ludzi... Po dobrej godzinie z okładem zorientowałem się, że moja Luba słucha tego wszystkiego z dużym zainteresowaniem, zadaje pytania i skrzętnie układa wszystko w głowie.

Po jakimś czasie, poprosiła mnie o to, bym poopowiadał jej jeszcze, później udało mi się przekonać ją do pierwszej gry. Było z tym dużo śmiechu, jednak każdy chyba pamięta swoje pierwsze bitwy, kiedy czuł się totalnie przytłoczony ogromem zasad. Wspólnie udało się nam przełamać ten pierwszy okres, po czym zaproponowałem udział w turnieju dla początkujących. Napotkałem pewne opory, jednak po zapewnieniu, że będą tam znajomi, udało mi się moje Kochanie przekonać. Dostała zatem w łapki zestaw początkującego gracza...

Zestaw początkującego gracza:
1) Rozpiska (wzbudziła swego rodzaju sensację i zostałem poproszony o jej opublikowanie, zatem załączam zdjęcie i od razu przepraszam za kiepską jakość)


























2) Unikalny scatter,
3) Zestaw różowych kostek,
4) Różowa armia (Thirster, 12 fiendów, 14 demonetek, grinder),
5) Buziak na szczęście.

Efekty podjętej akcji były następujące:
- +3 do humoru graczy
- +3 do bycia pomocnym wśród graczy
- +2 do rozproszenia graczy
- +2 do ogólnego nastroju na imprezie
- +10 do średniej wyglądu graczy

Jeżeli chodzi o bitwy, to moja piękna:
W pierwszej potyczce spotkała Emeryta z jego orkami. W pierwszej turze szarżą fiendów zniszczyła trucka, artylerię oraz oddział orków, a później było tylko lepiej. Gdy w 3 turze swojej gry zapytałem Emeryta co mu zostało na stole, usłyszałem tylko radosne "Spierdalaj" i salwę śmiechu od wszystkich obserwujących. Bitwa skończyła się 23:0 dla demonów.

W drugiej potyczce moje Kochanie trafiło na gwardię. Czy też przez niedopatrzenie, czy też przez za dużo osób doradzających, przepuściła okazję by zakończyć grę w pierwszej turze poprzez zablokowanie krawędzi przeciwnika, który wszystko zamieścił w rezerwach. Później otrzymała wiadro ostrzału, co wysłało demony do warpa. Trudno mi oceniać tą grę, gdyż nie widziałem jej ani fragmentu. Generalnie wynik 0:23

W trzeciej bitwie moje Słońce trafiło na mnie i było zmuszone rzeźbić w mojej nurglowej hałastrze (grałem epidemius, 2x20plagusów, 2x4nurglingi, dp nurgla). Bitwa przebiegała po mojej myśli do ostatniej tury, gdzie szarża fiendów oraz wybieg demonetkami sprawiły, że moje plagusy przestały zajmować dwa znaczniki, a demonetki przejęły jeden. Wynik 12:8

Rezultat był taki, że moja Wybranka zajęła 5, a ja 8 miejsce w turnieju.

Chciałem w tym miejscu podziękować wszystkim graczom, którzy udowodnili, że nasze środowisko umie powitać w miłej atmosferze osobę stawiającą pierwsze kroki w systemie, że obecność piersi nie stanowi dla nich problemu i za to, że pojawienie się z osobą towarzyszącą jest odbierane pozytywnie. Dziękuję tutaj także Emerytowi oraz Kharowi, którzy roztoczyli opiekuńczą aurę nad moją Kobietką i pomagali jej w niedoli, gdy mnie nie było w pobliżu.

Emerytowi dziękuję także za super fajne loga na blog, które stworzył w oparciu o zdjęcia moich modeli. Zamieszczam je poniżej, by każdy mógł pobierać, jeśli się spodobają, a niebawem jedno zajmie honorowe miejsce na szczycie strony...

Syrenka

Demony nie nadają się na format Syrenki - to była pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, po próbie złożenia czegoś sensownego na ten turniej. Tak naprawdę, to pozwala się tej armii skorzystać z 4 rzeczy z poza kodeksu i można rozważyć bohaterów, niestety, wobec takich zabawek jak thunder hawk albo tytany, nie na wiele się to zdaje.

Myślałem, że pojadę na turniej z armią lostów lub heretyków, jednak po dłuższych przemyśleniach okazuje się, że jest to tak naprawdę uboższa wersja gwardii, która też szału nie czyni...

Ostatecznie, zadecydowałem, że wykorzystam to, co mi dano w demonach i spróbuję podejść przeciwników od innej strony, czyli, nie będę walczył z czymś, z czym i tak nie mam szans, za to złożę rozpiskę, która będzie w stanie wymordować wszystko inne.
Obecnie jestem w trakcie testów, niebawem zamieszczę swoje przemyślenia.

Idealna implementacja taktyki...

Ponieważ w czerwcu jest organizowany kolejny ciekawy lokal spod loga Grunwaldu, tym razem przez mojego ulubionego, orczego oponenta, postanowiłem poświęcić jakąś wolną chwilę na rozważenie rozpiski na tą imprezę. Posiedziałem, poczytałem regulamin, zacząłem się poważnie zastanawiać i kombinować.

Po pierwsze mój mózg nie przyjął zbyt dobrze idei braku VP, koncepcja ta jest mi dość obca, gdyż zawsze w jakiś sposób się one przewijały. Drugą sprawą, przy której moje neuro-zwoje zaczęły się nagrzewać i chrzęścić były aż 3 cele misji w każdej z 3 bitew. Sporo informacji do przetrawienia. Trzeci aspekt, który wcale mi nie pomógł, a wręcz dobił totalnie system, był fakt dorzucenia w regulamin fluffowych wstawek, przez co zacząłem się gubić i...

Zobaczyłem niebieski ekran, na którym było dużo numerków i jakieś symbole, które strasznie psuły estetyczny obraz tych pierwszych. W tym momencie stwierdziłem, że pier**** system i upraszczam sobie życie.

Jaka jest najprostsza i najstarsza taktyka na świecie? CHAAARGE!

Oto i moja naporowa rozpiska na 2000pkt:
HQ
Keeper of Secrets (Unholy Might,Daemonic Gaze)
Bloodthirster (Unholy Might,Blessing)

Troops
5 Plaguebearers
5 Plaguebearers

Elites
6 Fiends
6 Fiends
5 Bloodcrushers (full opcja)

Fast
10 Seekers
10 Seekers

Heavy 405
Soulgrinder
Soulgrinder
Soulgrinder

Uzasadnienie? Bo czasem trzeba pozwolić sobie na opętańczą szarżę ;)

Bo czasem jest taki dzień...

Chyba każdy gracz zna to uczucie, kiedy radośnie idzie na turniej, albo po prostu na bitwę, po czym rzeczywistość robi mu straszliwą krzywdę naginając prawa statystyki.

Dziś odbył się Grunwald w Krakowie, lokal na 1500pkt z dość sporą ilością graczy. Miałem po prostu ochotę iść i potestować jednostki, jednak nic z tego nie wyszło. Moja rozpiska znajduje się post niżej.

Pierwsza bitwa to był rewanż z Vladdim za DMP. W pierwszej turze oczywiście wyszła nie ta połowa armii, po czym 2 oddziały demonetek postanowiły się rozbić, jeden uciekając do warpa, drugi wracając do rezerw. Zacząłem zatem z grinderem i dwoma oddziałami lasek na stole. Ponieważ miałem na przeciw siebie "tylko" 20 zdrajców z 2 laskami, stwierdziłem, że damy radę. Kiedy jednak zniosło placucha i bolterki z grindera nic nie zrobiły, zacząłem mieć złe przeczucia...
Bitwa przebiegała makabrycznie, moje oddziały nie robiły praktycznie nic, czego przykładem jest 10 zdrajców z lascannonem, którzy zabili 2 oddziały demonetek... w walce wręcz. Dodatkowo oczywiście schodziłem na stół w małych grupkach przez 5 tur bitwy, zatem Vladdi po prostu przeładowywał broń i rzeźbił niemiłosiernie.
Dostałem 20 do zera, ale przy okazji co nieco się podszkoliłem. Dziękuję przeciwnikowi za miłą grę, bo atmosfera była super, mimo tego, że kostki gwałciły mnie praktycznie cały czas niemiłosiernie.

Druga bitwa na przedostatnim stole to był Emeryt i jego orkasy. Zaczęło się nieźle, wystawiłem krootkiego i heralda oraz całość kawalerii. W pierwszej turze zdjąłem dwa orcze samochodziki, rozstawiłem się ładnie laseczkami by mieć cover, później przyjąłem praktycznie bez strat turę ostrzału, deepnąłem w drugiej turze demonetki, gdyż grindery powiedziały, że bawić się jeszcze nie chcą, po czym były szarże...
No i bitwa przerodziła się w wyrzynkę demonów. Fiendy w pełnych składach zabijały po 3-4 orki, seekerki zadały 2 woundy nobom przy 50 atakach w szarży... Generalnie maniana aż szkoda patrzeć. Później udało się coś niecoś ubić grinderami i demonetkami, koniec końców zostałem z jednym grinderem na stole i wywalczyłem w ten sposób wynik 1:19. Mimo straszliwych rzeczy, które działy się na kostkach zarówno ja, jak i przeciwnik mieliśmy multum radości z gry.

Obawiałem się, że na trzecią bitwę dostanę baja, niemniej okazało się, iż jest ktoś z jeszcze gorszym wynikiem, co mnie zaskoczyło. Trafiłem na Uriela i jego 4 drop pody oraz oddział terminatorów. Najszybsze rozstawienie w historii, gdyż zajęło ono dokładnie tyle, co wypowiedzenie zdania "To mój kroot zacznie z outflanku". Uriel kazał mi zacząć, więc deepnąłem sobie na stół grindera, heralda i kawalerię, niepomny tego, iż jego drednouty mają av13 z przodu i małe koniki się przez to nie przebiją. Dredzie oczywiście spadły, palnikami zrobiły rzeź straszliwą w małych konikach, ale miałem nadzieję, iż szarża fiendów poradzi sobie z nimi. Oczywiście 6 fiendów wypłacając 36 ataków w szarży z siłą 5 i rendingiem spędziła 4 tury combatu rozkręcając jednego drednouta. Dobrze, że nie podkusiło mnie szarżować na 2 na raz. Później spadli terminatorzy, którzy nie mieli łatwego życia (dwóch zabiło się deepując do lasu, a później był ostrzał z grindera i jego szarża), oraz marines z dropów, którzy wyszli i po prostu porozkręcali wszystko co mieli w zasięgu jednocześnie tracąc 15 modeli. Bitwa skończyła się 11:9 dla Uriela, gdyż jego rzeźnik przetrzymał 5 ataków w szarży od grindera, gdyż nie trafiłem ani jednym atakiem, a ten uciukał ostatnią demonetkę z oddziału, który był wart w sumie 550pkt. Na szczęście grinder poprawił się w kolejnej turze i zdjął upierdliwca.

Wnioski:
Trudno coś powiedzieć. Kroot shaper raczej wylatuje z mojej armii, heraldzi na rydwanach robią zdecydowanie ciekawsze rzeczy przeciwnikowi. Seekerki są całkiem fajne, jednak wymagają porządnego zasłaniania, zatem prawdopodobnie skończy się to trzecim oddziałem fiendów, które będą spadać w pierwszej linii naporu i zasłaniać drugią linię w postaci lasek na konikach.
Fiendy nadal się sprawdzają całkiem nieźle, zatem jest to kolejny powód, by sprawić sobie ostatni, trzeci oddział i po prostu bazować na nich jako głównej sile naporowej armii.
Grindery ostatnio coraz słabiej mi się sprawdzają. Na ogół dożywają do końca bitwy, ale ciężko jest nimi zdjąć na tyle, by się spłaciły. Rozważam poważnie wywalenie ich z rozpiski na 1500 i mniej punktów i zastąpienie naporowymi jednostkami.
Troops... Wychodzi na to, że chcąc nie chcąc dziewczyny idą w odstawkę. Trzeba przyznać, są bitwy, kiedy spłacają się podwójnie, ba, nawet potrójnie, ale praktycznie zawsze schodzą ze stołu, niezależnie od liczebności, zatem nie jest to scoring, a ja takowego potrzebuję. Obecnie skłaniam się do wystawiania dwóch piątek plagusów w celu zajmowania znaczników i robienia go to the ground do końca życia, lub zarzucenia praktyki wystawiania troopsów i zainwestowania w 6 baz nurglingów, które po prostu sobie będą siedzieć w krzakach, a złożenie armii 0-1 na czysty napór.
Herald na chariocie daje radę, to jest 100pkt które jest po prostu wrzodem na dupie dla przeciwnika, bo wbicie mu 5 ran wymaga poświęcenia naprawdę sporej ilości ostrzału, a dodatkowo jest to antytank, na którego brak notorycznie cierpię.

Widzę na dzień dzisiejszy cztery kierunki rozwoju i chyba skończy się tak, że po prostu złożę różne armie i będę testował co z tego tak naprawdę daje radę:

Opcja 1: Totalna wyrzynka
Wyrzucam z rozpiski troopsy, grindery i heralda, wrzucam 2 wielkie demony (zapewne thirstery), dzielę seekerki na mniejsze oddziały (po 6-7) i dorzucam trzecie fiendy, po czym gram po prostu na napór i zdjęcie przeciwnika ze stołu. Ta armia generalnie ma ogromny potencjał w walce wręcz, dużą mobilność, sporo wybacza, jednak nie posiada praktycznie scoringów (max 2) i shooting jest jej absolutnie obcy, zatem schodzenie w małych falach przez kilka tur będzie bardzo nieprzyjemnym objawem czkawki.

Opcja 2: Ostrzał
Korci mnie by złożyć na mniejsze punkty armię Tzeentchową na ostrzał. 4 Heraldów na rydwanach, 3 grindery, piątki horrorów z boltem i tyle. Takie pestkopluje ciężkie do zdjęcia ze stołu. Obecnie jest to opcja która najmniej do mnie przemawia, jednak demony które bawią się w strzelanie dla mnie po prostu nie mają klimatu, a dodatkowo, jest sporo armii, które strzela lepiej.

Opcja 3: Lost and the Damned
Ta armia daje naprawdę ogromne możliwości demonom, gdyż można tu dostać, przykładowo jeżdżącą w chimerze ikonę za 90pkt. Pozwala to na wykorzystanie większych demonów i co bardziej papierowych/wolnych jednostek bez obawy, że przeciwnik je wystrzela, bo realny zasięg szarży robi się ogromny. To, co mi się tu nie podoba, to fakt, że nie mam absolutnie żadnego doświadczenia w graniu gwardią, więc wymagało by to ode mnie nauki gry praktycznie od zera taką armią. Dodatkowo, przymierzając się do czegoś takiego, wyliczyłem, iż potrzebuję około 2 chimery, z 40-60 zombich i jakieś pojedyncze bronie do gwardii, gdyż zdrajców mam, zatem jest to opcja, która generuje dość spore koszty, zważając na fakt, iż gwardia jest obecnie trendy.

Opcja 4: Chodzące gówno
Taka fazowa armia na 60 plagusach, 27 bazach nurglingów, 3 demon princach i epidemiusie. Obecnie rozważam tą opcję głównie pod kątem turniejów drużynowych, gdyż jest to armia, którą jest równie trudno coś ugrać, jak i przegrać. Generalnie licząc na 1500pkt spokojnie da się wcisnąć koło 100-120 woundów, zatem robi się tego sporo. Ta armia ma podstawowe 3 problemy: Po pierwsze, nie rusza się, zatem trafiam na gwardię czy tau i jedyne co pozostaje mi robić, to siedzieć w lesie i robić go to the ground modląc się, by przeżyć w ten sposób do końca bitwy. Po drugie, nie mam tu antytanka, bo jedyne modele które mogą coś w temacie powiedzieć to 3dp, które przeciwnicy będą zdejmować w pierwszej kolejności, zatem prosty drednaut jest w stanie zanihilować mi plagusów 2 tury combatu. Po trzecie, armia bazuje na bohaterze unikatowym, zatem na dużą część turniejów nie zostanie dopuszczona. No i trzeba by jednak poczekać na plastikowych plagusów, bo inaczej zebranie tych 60 modeli będzie mnie kosztować tyle co używany maluch obecnie.

Z mojej strony to tyle, dziękuję organizatorom turnieju, było super, mimo popisowych wklep. Dzięki wszystkim graczom, za przyjacielską atmosferę i naprawdę fajnie spędzony czas. W szczególności chciałem tu podziękować pewnej przemiłej (i bardzo ładnej) blondynce, która najwyraźniej zakochała się w moich różowych demonach, gdyż mam teraz motywację do szybkiego pomalowania reszty armii, by zachwycała równie bardzo, co moje fiendy.

DMP

Wiedziony jakąś straszliwą motywacją, postanowiłem zagrać w tegorocznych Drużynowych Mistrzostwach Polski. W momencie jednak, gdy musiałem zwlec swój chaośny tyłek o czwartej nad ranem z łóżka, przeklinałem straszliwie wszelkie imperialne szumowiny, które wpadły na tak poroniony pomysł. Jakimś cudem, nawet nie mając żadnych sług infiltrujących z odpowiednią ikoną, udało mi się odnaleźć resztę ekipy i odpowiedni pojazd, by razem z inkwizycyjnymi generałami spędzić ponad dwie godziny rozważając możliwości naszych wrogów. Po dotarciu do miasta zwanego stol(n)icą i spotkaniu z resztą ekipy, udało się nam pozyskać looted rhino, które dowiozło nas szczęśliwie na pole bitwy, gdzie w akompaniamencie gwaru i wśród zapachu hot-dogów z mikrofali, przystąpiliśmy do dzieła.

Bitwa pierwsza: Chris i jego eldarzy.
Jaki Chris jest, każdy widzi... a tym bardziej jego eldarzy. Facet wziął kostkę, rzucił szóstkę, zajął w pierwszej turze dwa znaczniki i wielgachny budynek na środku stołu, po czym uśmiechnął się i kazał mi się pocić. Zrzuciłem grindery, heralda, horrory, fiendy i crushery. Wszystko szło dobrze, do momentu aż jakiś nieznany peril of the warp dotknął mego mózgu i zdeklarowałem ostrzał plackiem na herlawych. Wszystko by było dobrze, gdybym nie zrobił tego grinderem stojącym jakieś 30 cali od nich, co z wiadomych przyczyn dobrym pomysłem nie było. W kolejnej turze wraithlord wyszedł na ścianę budynku, zabalansował na czubkach swych paluszków, rączką wskazał grindera, który nie wytrzymał napięcia i się wysadził. I wszystko jeszcze by było dobrze, gdyby drugi grinder nie postąpił podobnie na widok drugiego wraithlorda. Generalnie później odbyła się wielka rzeź, w której praktycznie do zera wybiły się oddziały herlawych i wszystko co miałem do walki wręcz... Kolejne tury polegały na macaniu heralda przez awatara, do którego przyłączyły się demonetki oraz wzajemnym przerzucaniu się tonami pestek. Gra zakończyła się wynikiem 16:4 dla Chrisa, głównie z powodu punktów zdobytych przez niego za pomocą znaczników.

Bitwa druga: Konrad Świderek, bo imię jego 44... a raczej tyle miał motorów ;)
Gracza tego nie znałem, podszedłem zatem do sprawy dość ostrożnie. Rzucił więcej na zaczynanie, więc tylko poobserwowałem jak niebieska fala motorków zalewa mi środek stołu, po czym korzystając z covera pokazuje mi języki (i nie tylko zapewne). Podzieliłem armię skrzętnie, a następnie rzuciłem radośnie dwójkę. Dodatkowo, dwa oddziały demonetek postanowiły wpaść na impassible, na szczęście wchodząc do rezerw, więc zacząłem z dwoma heraldami, horrorami i grinderem na stole. Z braku lepszych pomysłów, zacząłem rzeźbić w oddziale ze specjalem, co okazało się nawet nie najgorszym pomysłem, gdyż dość szybko topniał. Zmechanizowane chłopaki nie bardzo poradziły sobie z mordowaniem tych czterech oddziałów, więc można łatwo przewidzieć, co się działo jak przyleciały posiłki. Crushery zrobiły szybko porządek ze specjalem i wszystkim, co chciało się z nimi bawić, fiendy ukochały na śmierć wszystko co zdołały złapać. Bitwa od trzeciej tury polegała na rzucaniu niebieskimi motorkami po stole za pomocą wszystkiego co wpadnie pod rękę. Wynik 20:0 dla mnie.

Bitwa trzecia: Vlad i jego chaos.
Była to chyba najciekawsza bitwa całego turnieju dla mnie, do tego z topowym graczem, zatem pozwolę sobie opisać ją szerzej. Vladi ustawił się swoimi chaośnikami w lewym rogu stołu najwyraźniej z zamiarem rozstrzelania mnie bez najmniejszego problemu. Postanowiłem pobruździć trochę w tych planach, niestety, rzuciłem znów dwójkę w pierwszej turze. Niemniej, postanowiłem się nie przejmować, zrzuciłem dwóch heraldów z ikonami na dwóch różnych flankach, schowałem gdzie się dało demonetki, grinderem stanąłem kulturalnie z boku, a horrory wyrzuciłem na przeciw lashera siedzącego w coverze. Jak się okazało, herald i horrory wypuściły tyle pestek, że Vladi z wrażenia wypuścił tyle jedynek, że pierwszy lasher po prostu wyparował. Vlad zrobił wielkie oczy, po czym postanowił mordować i całkiem nieźle mu to szło. Spadły fiendy oraz grindery, postrzelało się coś, próbowało porzeźbić w tych zacnych csm. Bohaterem tury został pojedynczy, samotny horror, który wybiegł zza węgła, ostrzelał trzech oblitów... i zabił jednego! Vlad w tym momencie przeżył lekkie załamanie nerwowe. I wszystko by było dobrze, gdybym w tym momencie pomyślał co się dzieje. Zamiast poprowadzić armię prawą stroną, gdzie był tylko landek z berkami i dużo miejsca, poszedłem lewą stroną, gdzie pojawił się wielki demon, rhino z plagusami i oblity. Trudno w to uwierzyć, ale 6 demonetek, fiendy i herald NIE rozwaliły rhinosa, przez co utknąłem pod palnikami oblistów. W tym momencie nie było już czym walczyć. Lasher z oblitami robili swoje, a mnie pozostało porzeźbić tylko z grinderów i jakichś niedobitków. Niestety, jak można się domyśleć, nie wystarczyło. Z zapięciem zakończyłem pierwszy dzień.

Bitwa czwarta: Ederus i jego orki.
Nie wiem, czy parowanie to było wynikiem nocnej popijawy, czy czystego przypadku, w każdym razie zobaczyłem na przeciw siebie całą bandę orków w swoich pojazdach. W tym momencie stwierdziłem, że będą to starania, by nie zostać zapiętym. Ładnie utrzymałem linię, kulturalnie cofałem się przez 3 tury cofając, później Gazkul krzyknął Waaaagh! i się skończył dzień dziecka. Fiendy i Crushery trzymały się dzielnie, ale niestety, w momencie gdy kostki na ogół pokazują 2 i 3 na trafienie, a 5 i 6 na invy, to można tylko stać i się modlić. Przetrzymałem 2 tury, zająłem znaczniki, po czym oczywiście okazało się, że 5 tur nie wystarczy i musimy zagrać szóstą. Orki tylko przeładowały, zatarły łapki, popluły, po czym wyrzeźbiły demonetki i horrory praktycznie do zera. Skończyło się 19:1.

Bitwa piąta: Szpilman i SM.
Cóż, ta armia miała dwie zalety, młotkowych i deathstorma. Z wad, to mało doświadczony dowódca. W pierwszej turze powitałem u siebie dreda z poda, po czym po tym, jak już zostałem zmuszony, by pokazać się na stole, zobaczyłem oczywiście gówno z imperial armoura, które sfrunęło z chmur. Ku memu zdziwieniu, zabawka ta zadała tylko wounda crusherom i wounda fiendom. Grinder to zobaczył, po czym nie wytrzymał napięcia i wysadził się w powietrze. Później, to była już wyrzynka marinów za pomocą fiendów głównie, gdyż crushery nic nie zdziałały. Dwa momenty tej bitwy zapadly mi w pamięć. Jeden miał miejsce w drugiej turze mojego przeciwnika, gdy dred z plasmacannonem postanowił upolować moje fiendy, ale ciut mu się spudłowało. Placuszek zniosło na stojący nieopodal deathstorm. Jasna, zielona kulka płynnego gówna wpadła do środka, po czym na wszystkie strony posypały się assault cannony. Rezultat "broń zniszczona" znacznie ułatwił mi życie. Drugi moment natomiast znacznie je utrudnił, gdy dwóch heraldów podleciało do pięciu skautów, wypaliło 8 strzałów w nich, które powinny ich zamordować co do jednego, po czym nie zginął ani jeden. Oczywiście, w szarży też nie udało się ich zdjąć. Efektem było oczywiście zajęcie jednej części stołu więcej przez przeciwnika. W rezultacie praktycznie remis.

Przemyślenia na temat gry demonami:
- Wywalić w pizdu crusherów, nic nie robią,
- Rozważyć Bloodthirstera jako poganiacza landków,
Przemyślenia na temat gry w drużynie:
- Wymyśleć rozpiskę do wystawiania demonami (a co, trzeba szukać sobie wyzwań!).

Tyle ode mnie na dziś, mam nadzieję, że późna godzina, kiedy piszę tego posta nie wpłynie znacząco na jego jakość. Pozdrawiam wszystkich graczy :)

When the storm is rising...

Proszę, przeczytajcie do końca.

Mrok nocy otulał świat, wśród ciszy wymarłych miast i naturalnego spokoju wiosek czuć było napięcie i oczekiwanie. Niespokojny wiatr zrywał się od czasu do czasu, sprawiając, iż sny powoli przeistaczały się w koszmary. Z bezchmurnego, usłanego gwiazdami nieba, od czasu do czasu padał deszcz, przypominający łzy aniołów. Dziwny nastrój niepokoju udzielał się nawet zwierzętom, które, wiedzione instynktem, z daleka omijały ludzkie przybytki. Pośród najciemniejszej nocy, w niektórych oknach nadal paliło się światło. Za przezroczystą ścianą szyb pojedynczy osobnicy zażarcie kontynuowali swe dzieło. Przy dźwiękach muzyki, przy świetle lamp, w towarzystwie kielichów wypełnionych dziwnymi wywarami, oddani sprawie, poświęcali godziny zasłużonego snu, by zdążyć, gdyż dzień próby nadchodził. I choć było ich niewielu, choć często czuli się osamotnieni i porzuceni przez sojuszników, nierozumiani przez wszystkich w okół, nie ustawali w swych wysiłkach... Zostało pięć dni... Nadchodzi koniec... DMP, bo koniec sezonu zawsze musi nadjeść.

Od kilku dni spora ilość osób zarywa noce i maluje, składa oddziały, czy też przeżywa ciężki stres związany z niewydolnością poczty. Zadziwiające, jak jeden turniej, jedno wydarzenie hobbystyczne, potrafi wpłynąć na graczy, stan ich armii oraz wiedzy o warhammerze.
Co chwilę słyszę, że ktoś skupuje części, wydaje pieniądze na modele, zarywa noce, by zdążyć wszystko pomalować i przygotować należycie do wielkich zmagań.
Naprawdę godnym podziwu jest motywacja, jaką przedstawiają gracze, którzy jadą na turniej mający być końcem obecnego sezonu.
Na szczególną uwagę zasługują tutaj kapitanowie drużyn, z pośród których spora część zajmuje się teraz rozważaniem układów dostawiania, szacowaniem możliwości nie tylko każdej rozpiski, ale także każdego gracza z jego rozpiską.

Co mnie prawdziwie cieszy, to fakt, że na ogólnopolskie imprezy przyjeżdżają młodzi gracze, niekoniecznie wiekiem, lecz stażem gry. Dobrze jest zobaczyć nowe twarze, jeszcze nie do końca dopracowane rozpiski, wahanie w interpretacji zasad... Któż z nas nie przechodził przez ten etap?
Drugą sprawą, która rozgrzewa me oddane chaosowi (i nie tylko) serce, jest objawienie się na dużych turniejach armii uznawanych przez długie lata za niszowe i niegrywalne. W końcu można zobaczyć inkwizycję w pełnej krasie! Pamiętam jeszcze czasy, gdy modele sióstr kurzyły się na sklepowych półkach i mało kto wiedział, że taka armia w ogóle istnieje.

Wszystko jest super, jednak coraz częściej dostrzegam w naszym środowisku także spore minusy. Niestety, coraz więcej graczy, głównie młodych wiekiem, reprezentuje przy grze zarozumiałość, pyszałkowatość i kompletną powagę, jakby każdy rzut kością, każdy źle odmierzony milimetr miał zaważyć o ich życiu. Opamiętajcie się, mówię wam, gdyż za chwilę będzie za późno! Nie stwarzajmy na turniejach atmosfery napięcia, nerwowości i absolutnego braku zrozumienia dla jakiegokolwiek błędu. Przez te wszystkie lata właśnie dlatego warhammer 40,000 rozwijał się dużo lepiej niż warhammer fantasy battle, że udało się nam zachować zdrowy rozsądek, naprawdę miłą atmosferę i pewien dystans, do tego co robimy. Jeśli przeciwnik zapomni się czymś ruszyć, to daj mu to zrobić, mimo, że już z czegoś wystrzelił. Widzisz, że przeciwnik sobie nie radzi zupełnie z ustawianiem modeli, to mu zaproponuj pomoc, zamiast nerwowo zerkać na zegarek i sarkać, że nie zdążycie rozegrać bitwy. Jeżeli widzisz, że przeciwnik stara się za wszystkie skarby schować jednostkę za teren i jest to wykonalne, to nie każ mu ustawiać każdej jednej figurki, czasem naprawdę w ryzykowny dla modelu sposób. Szkoda nerwów, szkoda atmosfery, ta gra traci naprawdę wiele, jeżeli nie ma przy stole atmosfery zrozumienia i pogody ducha.
Kolejną sprawą, która mnie osobiście bije po oczach, to problem alkoholu na turniejach. Tu nie chodzi o osoby, które wypiją sobie jedno piwko na bitwę, zagryzą pizzą i pójdą wieczorem do pubu ze znajomymi. To dla mnie jest absolutnie naturalną kolejnością rzeczy i chwała wam za to, że podtrzymujecie znajomości zawarte, nader często, na drugim końcu kraju. Problemem dla mnie są osoby, które piją podczas gry (czy też w przerwach), po czym zachowują się impulsywnie, klną, a ich koordynacja ruchowa owocuje w poprzewracanych, i często w poniszczonych, modelach na stole. Osobiście, mając dwadzieścia trzy wiosny na karku, jestem w stanie to przeboleć, po prostu machnąć ręką i przeczekać taką bitwę, ale co z młodszymi graczami? Na turniejach, nawet tych największych, coraz częściej widuje się już nawet nie młodzież, ale dzieci, bo jak inaczej mamy nazwać jedenastolatka? Przecież taka osoba, nie dość, że przeżywa cholerny stres, ze względu na wielkie wydarzenie, jakim jest turniej i sama możliwość obcowania ze "starymi mistrzami", to dodatkowo trafiając na pijanego przeciwnika jest totalnie przerażona. Z taką osobą trudno jest się czasem dogadać nawet mnie, dorosłemu, sporemu facetowi. To co ma zrobić dziecko, które nawet nie podejmie się wymiany zdań, bo nie wie jak się do tego zabrać?

Kończąc ten przydługi wywód, proszę was, nie psujmy wspaniałej, świątecznej niemalże atmosfery, jaka towarzyszy naszym spotkaniom na dużych imprezach. Niechaj zdrowy rozsądek, klimat przyjaźni i zrozumienia panuje tam, gdzie się zbieramy. Nie oczekuję cudów, nie pragnę, by wszyscy nagle zostali przyjaciółmi i zakopali dawne waśnie, to niewykonalne w tak dużej grupie ludzi. Postarajmy się jednak, by prezentować się godnie, gdyż przyciągamy do siebie ludzi nie systemem, nie super figurkami, ani nie dobrą organizacją, tylko tym, że nowi gracze zawsze byli, i mam nadzieję nadal są, witani ze szczerym uśmiechem, propozycją pomocy i rady.

Słowo się rzekło...

Okazało się, że jednak jadę na DMP. Początkowo sądziłem, że przygarną mnie ludzie z 1st Company, jednak tam złożyli dwa komplety, za to zainteresował się moją osobą Legion i dzięki działalności rekrutacyjnej Inqiego i Miszcza jadę w mych barwach najemniczych walczyć z resztą naszego kraju pod sztandarem drużyny Legion2.

Pierwsze co udało mi się zauważyć odnośnie tego turnieju, to bardzo profesjonalne podejście do niego wszystkich graczy, jakich spotkałem i rozmawiałem z nimi na temat. Ludzie dopieszczają modele, poprawiają i testują rozpiski, uczą dostawiania do przeciwnika, analizują statystycznie multum rzeczy, a nawet wymieniają się armiami... Niecodzienne zjawisko, szczególnie, że większość tych osób zawsze wydawała mi się być graczami bawiącymi się tylko grą, a nie z nastawieniem na wygrywanie.

Może co nieco o nas, ale nie za wiele. W skład ekipy wchodzą: Inqi, Miszczu, Irkuck, Mlodrys i ja. Popatrzyliśmy na siebie krytycznym wzrokiem i stwierdziliśmy, że będziemy najbardziej nietypową drużyną, jaka zmagać się będzie w tym turnieju. Dla tych, którzy nie wiedzą kto czym gra podpowiem, że nie mamy sm, nie mamy gwardii czy orków, gardzimy eldarami czy tau... Nasze armie są tak niespotykane, że będą jedynymi albo jednymi z nielicznych na całym turnieju. Dodatkowo nasza drużyna wykupiła dedykowaną tajną broń w postaci Miszcza, który ma specjalną zasadę w tym roku, ale ponieważ jest to tajna broń, to tajną pozostanie ;)

Z perspektywy zwyczajnego zjadacza chleba taka impreza jest niesamowicie dobrym zjawiskiem, gdyż nie dość, iż wywiera presję na graczy, by zaprezentować się jak najlepiej, to dodatkowo zachodzi integracja w danym środowisku, gdyż trzeba poskładać jak najlepsze drużyny. Jest to o tyle pomocne graczom z poza danych klubów, iż mają ułatwione wejście i kontakt.

Ponieważ rozpiski i tak zostaną ujawnione za 2 dni, a nikt o zdrowych zmysłach nie będzie robił rozpiski pod jedyne demony na turnieju (chyba, że ktoś mnie pozytywnie zaskoczy), nie widzę sensu przetrzymywania mojej w jakiejś tajemnicy:

HQ
Skulltaker + Jugernout
Herald of Tzeentch + Chariot, Chaos Icon, Master of Sorcery, Bolt of Tzeentch.
Herald of Tzeentch + Chariot, Chaos Icon, Master of Sorcery, Bolt of Tzeentch.
Herald of Tzeentch + Chariot, Master of Sorcery, Bolt of Tzeentch.
Troops
5 Horrors
5 Horrors
6 Daemonettes
6 Daemonettes
Elites
6 Fiends of Slaanesh
6 Fiends of Slaanesh
4 Bloodcrushers of Khorne + Chaos Icon, Fury of Khorne
Heavy Support
Soulgrinder + Phlegm
Soulgrinder + Phlegm
Soulgrinder + Phlegm

Jak na 1900pkt nie jest tego wiele, niemniej odstaje trochę od cyrku grubasków, jaki można spotkać w khornowym wydaniu tej armii. Mamy tu i coś do ostrzału i coś do walki, w końcu jakaś jednostka będąca w stanie położyć wraithlorda, c'tana czy karasia na dzień dobry, 3 placki w przypadku spotkania nobów, trochę przyzwoitych pestek i co najważniejsze, 3(!!!) ikony, co w moim wydaniu demonicznej armii jest prawdziwą rewolucją, gdyż na ogół bazowałem na 1 góra 2.

Z mojej strony życzę wszystkim:
Oby ostatnie testy były udane,
oby nic nikomu nie zniknęło na poczcie,
oby transport wam się ostał,
oby kumple wasi nie mieli grypy żołądkowej,
oby droga na miejsce była prosta...

Pre-DMP, czyli przemyślenia po...

W sobotę odbył się Grunwald, turniej lokalny, który miał przygotować graczy do zmagań w Warszawie. Jako jedyna osoba z armią demonów w Krakowie postanowiłem się wybrać, by umożliwić naszym asom oswojenie się z pomiotami chaosu. W efekcie okazało się, iż mam szanse nawet na DMP pojechać, ale to jeszcze wszystko w kwestiach planów.

Moja rozpiska składała się z typowej bazy na 1300pkt rozwiniętej o kilka dodatkowych zabawek:
Keeper of Secret (Unholy Might)
4Horrory + Changeling
5Horrorów
10 Demonetek
10 Demonetek
8 Demonetek
6 Fiendów
6 Fiendów
5 Bloodcrusherów (Ikona, Instrument)
Grinder (Phlegm)
Grinder (Phlegm)
Demon Prince (Mark Tzeentcha, Daemonic Gaze, Bolt of Tzeentch)
3 Screamers

Graliśmy trzy bitwy, pierwszą z orkami Emeryta (przegrałem 2:18), drugą z gwardią Uriela (remis 10:10), trzecią z inkwizycją Inqiego (wygrałem 20:0).

Trochę o przebiegu bitew:

U Emeryta (typowe orkasy, 2x5nobów, 2 szefów, 3 kopty, trucki ze zwyklakami) w pierwszej turze wyszła na stół lepsza połowa armii, po czym bloodcrusherzy oraz fiendy weszły z powrotem do rezerw. Następnie tenże oddział fiendów oraz demonetki rozbiły się. Dodatkowo reszta armii schodziła w bardzo małych partiach, zatem na stole nie było zbyt wiele. Tak właściwie miałem szanse coś powalczyć do momentu aż orki rozmontowały grindery w końcu , a później to już było nastukiwanie punktów gdzie się tylko da, żeby coś wywalczyć.
Najlepszy oddział: Crushery, które wybiły oddział nobów i szefa.
Najgorszy oddział: Fiendy, które poszły do warpa nic nie robiąc.

Po pierwszej klęsce przyszła kolej na Uriela (4 czołgi, w tym 2 lemany, 3 podstawki z ciężką bronią, latające dziewczyny z inkwizycji, 4 oddziały z plasmami/meltami w deepie, jakieś dodatki w rhino i maaaasa ludków). W pierwszej turze oczywiście rzuciłem 2 na wyjście, zatem otrzymałem do dyspozycji 28 demonetek, 5 horrorów i Keepera, generalnie całość zabawy polegała na tym, by skitrać panienki, jednak nie udało się i zostały zalatarkowane na śmierć w rekordowym tempie. Horrory przerzedziły szeregi, jednak zbyt wiele nie zdziałały. Tak naprawdę to walka zaczęła się w momencie ukazania się crusherów, fiendów oraz grinderów, gdyż była możliwość zdejmowania tych dużych oddziałów ze stołu. Pod koniec ostatniej tury prawie nikt nie pozostał na polu bitwy, w rezultacie dając około 3500:3500pkt z różnicą 70pkt dla Uriela.
Najlepszy oddział: Pojedyncza, zapomniana płaszczka, która rozkręciła samodzielnie Lemana.
Najgorszy oddział: Demonetki, które nie zrobiły absolutnie nic.

Na ostatnią bitwę dostałem Inqiego, stwierdziłem na wstępie, że dostałem po dupie, jak zobaczyłem w jego rozpisce 6 czy 7 psycannonów, landraidera, oddziały terminatorów i jakieś super flamery zdejmujące invy. Niemniej, postanowiłem powalczyć i jak się okazało, był to słuszny wybór. W pierwszej turze wyszło to co miało, czyli grindery, prince, crushery, fiendy i horrory z changelingiem. Ustawiłem się mniej więcej na 12" starając kitrać za górkami co się da i przeżyć. W ostrzale zmiotłem placuchem obstawę inkwizytora, został biedak sam i przygotowałem się na tęgie lanie w ramach odzewu. Inkwizycja najwyraźniej zgłupiała, gdyż zastrzeliła sobie głównego inkwizytora, a cała reszta zabiła jednego fienda. Z uśmiechem na ustach zdeepowałem praktycznie całą resztę armii w drugiej turze i zacząłem wyrzynkę.
Najlepszy oddział: Changeling, który sprawia że trzy psycannony rozrywają inkwizytora
Najgorszy oddział: Fiendy, które po szarży odbijają się od terminatorów.

W rezultacie zająłem 7 miejsce na 18 uczestników, co szczerze mówiąc było dla mnie lekkim zaskoczeniem. Obecnie trawię przemyślenia i modyfikuję rozpiskę, gdyż widzę, że muszę jeszcze trochę popracować nad balansem armii i z żalem rozstać się jednak z co poniektórymi jednostkami.