O armii z jajami

Wojna Światów się zbliża wielkimi krokami. Dzięki Krakowskiemu Grunwaldowi miałem możliwość potestowania swojego pomysłu, a dzięki zaostrzonym restrykcjom odnośnie malowania i schematu armii musiałem z tego pomysłu zrezygnować. Obecnie docieram detale, ale postanowiłem Wam zaprezentować generalny pomysł.

Czego brakuje demonom? Nie rozbijania się na trudnym terenie, większej przeżywalności po deepie, dobrego otwierania pojazdów, dodatkowego wsparcia w walce wręcz. Wiedziony tymi wytycznymi próbowałem złożyć coś z CSM, Lostów, a nawet Krootów, jednak ostatecznie w łapki me wpadła armia Wilków i tak już zostało.

Pomysł gry opiera się na założeniu, iż Wilki także mogą pobłądzić i przejść na "złą stronę mocy". Zatem mamy tu do czynienia z wilkami chaosu, że tak powiem. Lekko karkołomna idea, ale w sumie czemu nie? Każdy śmiertelnik może ulec wpływom któregoś z czterech bóstw, czyż nie?

Taktycznie postanowiliśmy z Azotkiem (Hail The Nitrea!) w demonach postawić na jedną kartę, czyli zagrać armią naporową opartą na GUO, fiendach i demon princach, które mają spadać w pierwszej turze, w odwodach pozostawiając 2 małe oddziały plagów i 2 oddziały płaszczek. W razie niepowodzenia w spadaniu założoną połową armii, płaszczki mają zjeść jak najwięcej pojazdów, a plagi, wyposażone w ikonę, usadowić się w jakimś miłym, ciepłym coverze i podziwiać widoki czekając na wsparcie.

Z wilkami był większy zgryz. Głównym problemem był fakt, iż składając tradycyjną ich armię, jadącą do przodu w rhinosach, ze wsparciem long fangów i takie tam, w razie zaczynania przeciwnika byłbym narażony na ostrzał 2 armii, a później jeszcze przeszkadzał Azotkowym demonom w deepie. Cóż zatem było robić? Zdecydowaliśmy się na armię z jajami, która ma wszystko w deepie, czyli drop pod mode on.

Obecnie armia bazuje na 5 podach, z których wysypują się bardzo nieprzyjemni panowie, zapewniający samym sobie oraz demonom cover za pomocą podów, oraz nieprzyjemną niespodziankę przeciwnikowi, za pomocą melt, flamerów i 2 priestów wyposażonych w cudne, wilcze moce psioniczne.

Z ogólnych przemyśleń wyszło nam z Azotkiem, że trochę odwykłem jeśli chodzi o grę marinami, często robię jeszcze głupie błędy, ale się wyrabiam. Wilczki sprawiają się nieźle, dają demonom dodatkowego kopa, do tego sprawiają, iż przeciwnik ma naprawdę pod górkę, jeśli chodzi o wystawianie się.

Jedyne co obecnie boli, to fakt, iż trzeba było zrezygnować z fajnych jednostek i przekombinować całość rozpiski tylko dlatego, iż nie mogę pożyczyć armii od 2 różnych źródeł, bo modele będą miały inny schemat malowania... Paranoja lekka, ale co zrobić?

Z pozdrowieniami dla wszystkich wybierających się do Poznania na super imprezkę Pyrkonowo-Turniejową.

Jak przekonałeś...

Wyobraźcie sobie sympatyczny turniej dla młodych graczy, organizowany przez starych wyjadaczy. Wyobraźcie sobie nie do końca pomalowane i posklejane armie, notoryczne pytania o zasady, pomyłki w grze i błędy podczas gry. Wyobraźcie sobie typowe dla naszego środowiska teksty i docinki latające w powietrzu, atmosferę zabawy i konkurencji, z lekką nutką niecierpliwości. A teraz wpasujcie w to wszystko słodką, urokliwą blondynkę... Czyżbym słyszał zgrzyt w waszych głowach? Poczekajcie, to nie wszystko. Wyobraźcie sobie, że ta dziewczyna wyciąga armię różowych demonów, rzuca czelendża orczej hordzie Emeryta, po czym zakłada mu masakrę... Tak, to się zdarzyło, bogowie chaosu obdarowali nas bardzo slaaneshową czempionką ;)

W zeszłą niedzielę, czyli dnia 12.07.2009, w sklepie Smok w Galerii Kazimierz w Krakowie odbył się comiesięczny turniej wh40k. Graliśmy na małe stoły, 999pkt z dopuszczonymi specjalnymi bohaterami... I pewnie nie było by w tym nic niezwykłego, gdyby nie był to pierwszy turniej, na który wybrała się ze mną moja dziewczyna w roli uczestniczki, a nie obserwatorki. Jednym z pierwszych pytań, jakie usłyszałem po przywitaniu się i zapoznaniu było: "Jak udało Ci się przekonać swoją dziewczynę?". Postaram się tu co nieco zatem podpowiedzieć i objaśnić, a przede wszystkim wytłumaczyć, że to nie do końca tak...

Moje Kochanie napotkało po raz pierwszy na warhammera już kilka lat temu, kiedy się poznawaliśmy. Trochę mi zajęło wytłumaczenie, dlaczego mam na półce w pokoju masę plastikowych żołnierzyków. Później temat wypływał tylko czasami, kiedy chciałem się pochwalić jakimś osiągnięciem, albo opowiedzieć jak było na wyjeździe. Proponowałem naukę albo grę, jednak, zgodnie z przewidywaniami, moje hobby nie wzbudzało entuzjazmu... do czasu.

Jak się okazuje, podszedłem do tematu ze złej strony. Dobre kilka tygodni temu snułem mojej Pięknej opowieści, by urozmaicić jej wieczorem czas. Zeszło przypadkiem na temat historii eldarów, powstania chaosu, stworzenia imperium ludzi... Po dobrej godzinie z okładem zorientowałem się, że moja Luba słucha tego wszystkiego z dużym zainteresowaniem, zadaje pytania i skrzętnie układa wszystko w głowie.

Po jakimś czasie, poprosiła mnie o to, bym poopowiadał jej jeszcze, później udało mi się przekonać ją do pierwszej gry. Było z tym dużo śmiechu, jednak każdy chyba pamięta swoje pierwsze bitwy, kiedy czuł się totalnie przytłoczony ogromem zasad. Wspólnie udało się nam przełamać ten pierwszy okres, po czym zaproponowałem udział w turnieju dla początkujących. Napotkałem pewne opory, jednak po zapewnieniu, że będą tam znajomi, udało mi się moje Kochanie przekonać. Dostała zatem w łapki zestaw początkującego gracza...

Zestaw początkującego gracza:
1) Rozpiska (wzbudziła swego rodzaju sensację i zostałem poproszony o jej opublikowanie, zatem załączam zdjęcie i od razu przepraszam za kiepską jakość)


























2) Unikalny scatter,
3) Zestaw różowych kostek,
4) Różowa armia (Thirster, 12 fiendów, 14 demonetek, grinder),
5) Buziak na szczęście.

Efekty podjętej akcji były następujące:
- +3 do humoru graczy
- +3 do bycia pomocnym wśród graczy
- +2 do rozproszenia graczy
- +2 do ogólnego nastroju na imprezie
- +10 do średniej wyglądu graczy

Jeżeli chodzi o bitwy, to moja piękna:
W pierwszej potyczce spotkała Emeryta z jego orkami. W pierwszej turze szarżą fiendów zniszczyła trucka, artylerię oraz oddział orków, a później było tylko lepiej. Gdy w 3 turze swojej gry zapytałem Emeryta co mu zostało na stole, usłyszałem tylko radosne "Spierdalaj" i salwę śmiechu od wszystkich obserwujących. Bitwa skończyła się 23:0 dla demonów.

W drugiej potyczce moje Kochanie trafiło na gwardię. Czy też przez niedopatrzenie, czy też przez za dużo osób doradzających, przepuściła okazję by zakończyć grę w pierwszej turze poprzez zablokowanie krawędzi przeciwnika, który wszystko zamieścił w rezerwach. Później otrzymała wiadro ostrzału, co wysłało demony do warpa. Trudno mi oceniać tą grę, gdyż nie widziałem jej ani fragmentu. Generalnie wynik 0:23

W trzeciej bitwie moje Słońce trafiło na mnie i było zmuszone rzeźbić w mojej nurglowej hałastrze (grałem epidemius, 2x20plagusów, 2x4nurglingi, dp nurgla). Bitwa przebiegała po mojej myśli do ostatniej tury, gdzie szarża fiendów oraz wybieg demonetkami sprawiły, że moje plagusy przestały zajmować dwa znaczniki, a demonetki przejęły jeden. Wynik 12:8

Rezultat był taki, że moja Wybranka zajęła 5, a ja 8 miejsce w turnieju.

Chciałem w tym miejscu podziękować wszystkim graczom, którzy udowodnili, że nasze środowisko umie powitać w miłej atmosferze osobę stawiającą pierwsze kroki w systemie, że obecność piersi nie stanowi dla nich problemu i za to, że pojawienie się z osobą towarzyszącą jest odbierane pozytywnie. Dziękuję tutaj także Emerytowi oraz Kharowi, którzy roztoczyli opiekuńczą aurę nad moją Kobietką i pomagali jej w niedoli, gdy mnie nie było w pobliżu.

Emerytowi dziękuję także za super fajne loga na blog, które stworzył w oparciu o zdjęcia moich modeli. Zamieszczam je poniżej, by każdy mógł pobierać, jeśli się spodobają, a niebawem jedno zajmie honorowe miejsce na szczycie strony...

Kultyści?

Czasami jest tak, że człowiek siedzi, pracuje nad sobą i swoją armią, generalnie raduje się życiem i hobby, po czym przychodzi jego kobieta i odkrywa przed nim zupełnie nową perspektywę patrzenia na to, co się dzieje wokół.

W Krakowie obecnie dużą popularność zyskały turnieje lokalne, tak zwane Grunwaldy. W poprzednim miesiącu mieliśmy 26 uczestników, nie tylko z naszego miasta, zatem można było spotkać nowe/dobrze znane twarze, pograć na sensownym poziomie oraz nabić trochę punktów do ligii.

Fenomenem, który powoli staje się normą jest przybywanie na te turnieje pięknych pań, które są urodą i pełnią piękna umilają długie godziny znojnej gry swoim mężczyznom (i nie tylko). Trzeba przyznać, że jest to zjawisko bardzo in plus, szczególnie, że co niektóre damy rozważają najwyraźniej rozpoczęcie gry.

Moja dziewczyna, jako nieobecna niestety ostatnim razem, spojrzała jednak na sprawę z innej perspektywy. Stwierdziła, iż najwyraźniej każda z niewiast które pojawiają się w naszym hobbystycznym środowisku tworzy swój obszar wpływu, pozyskując oddanych tylko jej graczy. W ten sposób ma się wytworzyć kilka rywalizujących ze sobą kultów różnych dziewoj, które walczyć będą o wpływy/lepsze miejsca siedzące/takie koło okna gdzie nie śmierdzi tak bardzo/brak kolejki do kibelka...

Ja, jako oddany i pokorny sługa pani mego serca, postanowiłem zatem zaszczepić w mych czytelnikach kult mojej kobiety. Jest to osoba niezwykła, obdarzona zarówno niespotykaną urodą, jak i przenikliwym umysłem, co czyni z niej idealną kandydatkę na głowę rzeczonego kultu. Dodatkowe jej przymioty to umiejętność celnej riposty i celnego strzelania z łuku, walnięcie głupoty oraz walnięcie kogoś mieczem, strzelenie focha i strzelanie fajnych zdjęć oraz palenie się do realizacji ciekawych projektów i rytualne palenie przeciwników.

Nie owijając więcej w bawełnę, pozwolę sobie zamieścić skromny, oddający tylko w nieznacznym stopniu portret tej wspaniałej osobistości.

Hail the Queen Nitrea!